Ο Άγιος Βασίλης άργησε μια μέρα

Φίλες και φίλοι, 25 Δεκέμβρη σήμερα και έρχομαι ωσάν άλλος Άγιος Βασίλης (ο παχουλοκομψός, ο χορτάτος της κοακόλας, όχι η στέκα η δικιά μας) να σας αφήσω ως δώρο άλλο ένα κείμενο γεμάτο ορθογραφικά και συντακτικά λάθη, και να σας φάω τους κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα.. Τελευταίες μέρες του έτους  λοιπόν, και ποια είναι η πιο κατάλληλη ώρα να πιεις 5 λίτρα κρασί κλαίγοντας να κάνεις ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε...Ουχί ουχί φίλοι μην τρομάζετε! Δεν θα μπω σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες της πολυτάραχης προσωπικής μου ζωής αλλά θα κάνω την ανασκόπηση αυτού εδώ του ιστολογίου, που σθεναρά αντιστέκεται στην μόδα του youtube και του ίνσταγκραμ και μετά φυσικά θα καταλήξω στην ζωή μου. Τα τελευταία μου κείμενα όπως βλέπω, έχουν δύο κοινούς βασικούς άξονας: την μίρλα μου για την ζωή (μου) και τις κλασικές συγνώμες και υποσχέσεις πως θα γράφω πιο συχνά. Το πρώτο, θα το αφήσουμε στην άκρη για σήμερα, καθώς δεν είναι απλά άξονας του ιστολογίου ετούτου μα της ζωής μου ολόκληρης και όπως ξέρετε καλύτερα από τον καθένα, δεν αλλάζει ο άνθρωπος. Ξέρετε αυτά τα γεμάτα σοφία αποφθέγματα των πεφωτισμένων και παράλληλα συχωρεμένων που μας δείχνουν τον δρόμο; Ε, αν είχα κάποιο δικό μου θα ήταν κάπως έτσι:

"Δεν έχει σημασία το τι τελικά θα κάνεις, αλλά πόσο θα κλάψεις μέχρι να το κάνεις",

ή

"Το ποτήρι δεν είναι ούτε μισοάδειο, ούτε μισογεμάτο. Είναι ραγισμένο και στάνταρ θα κοπείς"

Ο δεύτερος άξονας , αυτός με τις συγνώμες και τις υποσχέσεις είναι το κλαράκι που βρήκα να πιαστώ ώστε κλασικά να καταλήξω σε κάτι άσχετο. Εδώ και περίπου 2 χρόνια, έχω αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Όχι αυτού του μπλογκ. Την ενεργό δράση γενικότερα. Βλέπω κείμενα να ανεβαίνουν, μπλογκ να κλείνουν, ανθρώπους να προχωράνε, να εξελίσσονται, να φεύγουν, όλα αλλάζουν και εγώ η ίδια, η ίδια ακριβώς σε μια γωνία να παρατηρώ. Και έρχονται μετά οι δύσκολες νύχτες που νοιώθω πεφωτισμένος Πλάτωνας, γράφω ένα κείμενο στο οποίο ο τίτλος, ο πρόλογος, ο επίλογος και δύο βασικά επιχειρήματα είναι η συγνώμη μου για την απουσία μου και μετά γυρνάω και πάλι στην γωνία μου, και περιμένω την επόμενη φορά που το Άγιο πνεύμα θα έρθει για περιορισμένες εμφανίσεις στην πόλη μας. Όχι, όχι στάσου φίλε αναγνώστη, μην το παίρνεις κατάκαρδα. Δεν το κάνω μόνο σε εσένα. το κάνω στους αγαπημένους μου φίλους , στους γονείς μου, σε εμένα την ίδια. Ανοίγω τα μηνύματα τους και δεν τους απαντώ, βρίσκω δικαιολογίες για να απέχω, αποφεύγω να λέω τα νέα μου, δίνω υποσχέσεις που ξέρω πως δεν θα κρατήσω και όλα αυτά χωρίς ενοχές λες και είμαι πολιτικός και θα πληρωθώ γι'αυτό. Μα είμαι στ' αλήθεια ένα άκαρδο κτήνος; Έχω παρατήσει στ' αλήθεια αυτό το μπλογκ; Και αν ναι γιατί μπαίνω, να δω αν έχει μπει κάποιος αυτόν τον μήνα; Γιατί ψάχνω τα σχόλια  (και βλέπω μόνο αυτά τα κακώς μεταφρασμένα και κάπως αστεία από διαδικτυακούς τοκογλύφους);

Θυμάστε κάτι κοινωνικές διαφημίσεις, με παππούδια που μένουν μόνα τους στις γιορτές, περιμένουν το τηλέφωνο να χτυπήσει και γενικά κάνουν ότι μπορούν για να κλάψεις γοερά παραμονές Χριστουγέννων; Χθες πήγα σουπερμάρκετ, και φτάνω στο ταμείο έχοντας στο καλάθι μου, ένα μπούτι κοτόπουλο, ένα μπρόκολο, τέσσερις πατάτες και τρεις μια σοκολάτα. Μπροστά μου μια κυρία που ολοφάνερα ετοιμάζει γιορτινό τραπέζι -εκτός και αν οι ημερήσιες ανάγκες τις οικογένειας είναι εννιά κρέμες γάλακτος-, και αναπόφευκτα, θυμάμαι την δική μου μητέρα που πιστεύει ότι οι ημερήσιες ανάγκες της οικογένεια μας είναι εννιά κρέμες γάλακτος. Τότε ήταν που κατάλαβα πως είμαι ένα από αυτά τα παππούδια, μόνο που εγώ επέλεξα το χριστουγεννιάτικο δείπνο για έναν. Τα κατάφερα λοιπόν. Στο δικό μου χριστουγεννιάτικο δείπνο δεν παρευρίσκεται  κανένας που ξέρει τις επιλογές που έχω κάνει άρα κανένας που να μπορεί να με κρίνει , κανένας που έχει κάποια συμβουλή γιατί αυτός στα νιάτα του..., κανένας που να αγχώνεται για το μέλλον μου, κανένας που μπορεί να με κοιτάξει στα μάτια και να καταλάβει.

κοινωνικό μήνυμα χωρίς παππούδια που κλαίνε φορώντας τα καλά τους και περιμένοντας πάνω από το τηλέφωνο: ΔΕΊΞΤΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΑΣ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΧΟΥΝ ΚΕΡΔΙΣΕΙ. ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ. ΠΙΑΝΕΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΜΕΡΕΣ.


Κάτι οι κοινωνικές διαφημίσεις, κάτι το στολισμένο μπαλκόνι των απέναντι που είναι το προσωπικό μου χριστουγεννιάτικο δέντρο, κάτι τα μπισκότα Παπαδοπούλου που έχω βαφτίσει κουραμπιέδες, δεν μπορώ παρά να θυμηθώ τα Χριστούγεννα στο χωριό με την γαλοπούλα, την πίτα από κολοκύθα και τις πουτίγκες. Εμείς λοιπόν από μικροί, είχαμε σαν οικογενειακή παράδοση να μαζευόμαστε γύρω από το γκι και να λέμε λίγο πρόωρα τα νιου γίαρς ρεζολούσιον μας. Ακολουθώντας τις συνήθειες χρόνων, θα κάνω με την σειρά μου βαρύγδουπες δηλώσεις, που θα βοηθήσουν να μπει η νέα χρονιά με αυτό το απίστευτο αίσθημα της αποτυχίας καθώς προφανώς και δεν θα αλλάξεις μέσα σε μια μέρα. Αυτό που θα ήθελα λοιπόν, είναι πως ακόμα και αν τίποτε δεν αλλάξει, να σας έχω αφηγηθεί τις βαρετά ίδιες μου μέρες κατά την διάρκεια της χρονιάς. Ας είμαι μόνη και αποτυχημένη αλλά με μια χρονιά γεμάτη αναρτήσεις*.


Καλά Χριστούγεννα λοιπόν από εμένα, και πολλές ευχές από την πόλη με τον χειρότερο χριστουγεννιάτικο στολισμό στην Ελλάδα.
































*Σε περίπτωση που το σύμπαν παρ-ακούει, όταν λέω γεμάτη περιπέτειες, δεν εννοώ να σπάσω το πόδι μου πηγαίνοντας σούπερ μάρκετ. Εννοώ να συναντήσω τον Momoa πηγαίνοντας σούπερ μάρκετ.

Αυτό που θέλουν οι γυναίκες αφού γίνουν γυναίκες

Δεν ξέρω γιατί γράφω εδώ. Ίσως γιατί ξέρω ότι κανείς πλέον δεν τα διαβάζει. Ίσως γιατί ελπίζω ότι είσαι το ίδιο παρανοϊκός με εμένα και έχεις ψάξει κάθε τι που έχω ακουμπήσει στο ίντερνετ οπότε κάπως μαγικά οδηγήθηκες σε τούτες τις γραμμές και χαμογελάς (ή τηλεφωνείς σε δικηγόρο για περιοριστικά). Ίσως βέβαια φταίει ότι έσπασα το πόδι μου, και δεν μπορώ καν να κλάψω την μοίρα μου χωρίς βοήθεια οπότε δεν μπορώ να γράψω στο καλά κρυμμένο μου ημερολόγιο. Χάρη στο φαινόμενο της πεταλούδας και τον Δήμο Θεσσαλονίκης με τα καλοδιατηρημένα πεζοδρόμια ήρθε η ώρα αγαπητέ αναγνώστη να μάθεις την συνέχεια ετούτου του κειμένου.Όχι όχι αγαπητέ αναγνώστη, δεν απευθύνομαι σε κάποιον συγκεκριμένα, τι με πέρασες για καμιά κακόμοιρη που ενώ είναι με τον ένα πόδι στον τάφο (ήθελα να κάνω αυτό το λογοπαίγνιον από την ώρα που μου χτίσανε τον γύψο) σκέφτεται μόνον τον πούτσο; Ποια εγώ; Jamais.



Οι λέξεις βγαίνουν με δυσκολία, συγχώρεσε με, όπως παρατήρησες από τον τίτλο δεν μου αρέσει να γράφω νηφάλια, μα τώρα μόνο έτσι μπορεί να γίνει. Έτσι γίνεται πάντοτε με εσένα άλλωστε. Δεν στο έχω πει, αλλά είσαι ο πρώτος που με ακούμπησε ποτέ ενώ ήμουν νηφάλια. Ήταν σημαντικό να είμαι μαζί σου έτσι, γιατί πως αλλιώς θα μπορούσα να συγκρατήσω την κάθε λεπτομέρεια; Θα θες να μάθεις τι θέλουν οι γυναίκες, μα είμαι σίγουρη πως έχεις συναντήσει περισσότερες από εμένα.

Είμαι άπληστη. Είμαι αχόρταγη . Είμαστε αχόρταγες αλλά όχι με τον τρόπο που ελπίζεις. Δε θέλουμε μόνον τα γεννητικά όργανα. Σας θέλουμε ολόκληρους. Σε θέλω ολόκληρο. Δεν είμαι παιδί, για να μου μάθεις να μοιράζομαι τα παιχνίδια μου. Κάποιος τρελός είπε ότι η ζήλια είναι δείγμα ότι βαριέσαι. Φοβάμαι πως δεν έμαθα από αυτόν την αλήθεια. 
Είμαι μισή. Είμαστε μισές. Μας έμαθαν πως κάποιος άλλος θα έρθει να μας γεμίσει, και αυτό περιμένουμε από σένα.Περιμένουμε αυτό που πλάσαμε περιμένοντας. Περιμένω να μου μάθεις πως να σκέφτομαι όπως εσύ, για να με γεμίζω χωρίς βοήθεια.
Είμαι ερωτευμένη. Πόσο χαζή ακούγεται αυτή η λέξη και όχι μόνον την χρησιμοποιώ αλλά εύχομαι να την διαβάζεις εσύ αυτήν την στιγμή. 

-Σε θέλω. 
Είναι παγίδα ξέρεις. Νομίζεις ότι είναι η καύλα που με ωθεί, μα είναι κάτι παραπάνω. Και εσύ δεν το καταλαβαίνεις γιατί μέχρι εκεί έχεις φτάσει, και πέφτεις στην καλοφτιαγμένη μου φάκα. Νομίζεις ότι όλα περιστρέφονται γύρω από το πούτσο σου, μα τελικά αφορά ένα δικό μου όργανο. Και λες αυτό που θέλω να ακούσω 
-Και εγώ. 

Οι γυναίκες πριν γίνουν γυναίκες θα πέθαιναν γι'αυτή τη στιγμή. Μα μετά; Τι γίνεται μετά; Όταν καταπιείς τόσο σπέρμα, που αντικαθιστά το εγκεφαλονωτιαίο σου υγρό, όταν το σύμπαν διαβάζει την κάθε σου επιθυμία, και σαν άλλος Σεφερλής σε κάνει θεατή μιας κακιάς κωμωδίας, όταν κάθε λέξη που είχες γράψει πριν τρία χρόνια είναι η καθημερινότητα, μα και πάλι έχεις την ανάγκη να αλλάξεις κάθε γαμημένη σειρά από αυτό το κείμενο γιατί δεν θέλεις να ψάχνεις μόνο την δική του σάρκα, δε θες να υπάρχει πάντα στην φωτογραφία, δεν θες να ακουμπάει το μυαλό σου, Δεν θες να γράφεις γι' αυτόν ένα κείμενο ενώ ξέρεις ότι ποτέ δεν θα γνοιαστεί αρκετά για να φτάσει μέχρι αυτήν την λέξη.

Είχα πει πως "παλιότερα θα σε έβριζα μα τώρα σε ευχαριστώ" , όπως στο γυμνάσιο που έπιασαν εκείνη την κοπέλα να παίρνει πίπες στις τουαλέτες και είχα πει πως εγώ θα πάρω μόνον αν παντρευτώ και αν. Μα κοίτα με τώρα: με θες μόνον γι'αυτό και εγώ δε μπορώ καν να σε μισήσω περισσότερο από εμένα.

Vedi vidi defui

Αγαπητοί αναγνώστες είμαι αυτή η κάργια σας που σας παράτησε με sms και αφού το γλέντησε γύρισε πίσω με ένα κείμενο σαν και αυτό κάνοντας ότι δεν συμβαίνει τίποτα.Το κεφάλι μου είναι γεμάτο, η καρδιά μου ακόμα πιο γεμάτη και το πληκτρολόγιο μου έχει πάρει φωτιά, οπότε κουρνιάζω στα πόδια σας με την σέξι κιλότα μου και ελπίζω να με συγχωρέσετε. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, ναι μου πήρε μόνο δύο χρόνια, ένα ερωτικό ραβασάκι, έναν φάκελο με την ονομασία "νο πορν" και μερικές άβολες στιγμές, αλλά το πληκτρολόγιο μου δουλεύει. Σε αντίθεση με το ποντίκι μου βέβαια.

¨Όντας δύο μήνες πριν τα είκοσι πέντε, και μία ανάσα μακριά από τα τριάντα που φαντάζουν πιο τρομακτικά από το να με πατήσει αύριο φορτηγό, θα περίμενε κανείς (και κυρίως οι γονείς μου) ότι έχω σοβαρευτεί και από rebel κάμπια έχω γίνει συγκροτημένη πεταλούδα. Συγκροτημένη πεταλούδα my ass. Η Ευρώπη αυτή τη στιγμή είναι πιο συγκροτημένη από εμένα. Βασικά είναι πιο συγκροτημένη από ότι έχω υπάρξει ποτές. Και ενώ στην ηλικία μου η J. K. Rowling κατά την διάρκεια του προσωπικού της μεσαίωνα γέννησε τον Harry Potter, να μαι εδώ στο στρώμα μου (το κρεβάτι πήγε σε ένα καλύτερο μέρος κοντά στον Θεούλη), αγκαλιά με την πιο φθηνή σοκολάτα που βρήκα στο σουπερμάρκετ (είμεθα πτωχές αλλά καλοπερνούμε) υπό το φως του φεγγαριού (έχει καεί η λάμπα τέσσερις μέρες τώρα) προσπαθώντας να συντάξω έστω μια πρόταση που να μου αρέσει. Παρεμπιπτόντως έγραψα πέντε σειρές σερί χωρίς τελεία, suck my success J.K.

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα ποτέ συγκεκριμένα σχέδια για το τι θα κάνω στα είκοσι πέντε μου. Για την ακρίβεια δεν περίμενα καν ότι θα φτάσω τα είκοσι πέντε. Ναι φίλε αναγνώστη δε με αποκαλείς τσάμπα κλαψομ drama queen. Motto ζωής: No expectations, no dissapointments. Επίσης: live fat, die yum. Το τελευταίο δεν κολλάει πουθενά, αλλά με ξέρετε: χοντρή όπως πάντα. Θα αναρωτιέσαι και εσύ όπως και εγώ αφού δεν είχα κάνει σχέδια που δεν πραγματοποιήθηκαν πως στο διάολο έφτασα εδώ, να νοιώθω ότι ο μόνος τομέας στον οποίο σημειώνω διαρκή επιτυχία είναι το μαγείρεμα της φακής; Όλα λοιπόν ξεκίνησαν μερικές μέρες πριν, σε αυτό το στρώμα, όταν Εκείνος μοιράστηκε τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες με εμένα. Ξαφνιάστηκα αφενός γιατί δε μοιράζεται μαζί μου ούτε το τι έφαγε το μεσημέρι (καβάτζα alert) και αφετέρου γιατί είναι μεγαλύτερος μου και πίστευα ότι στα τριάντα κάτι σου δεν σε απασχολούν αυτά που σε απασχολούσαν στα είκοσι κάτι σου. 

Να αναφέρω εδώ, ότι στηρίζομαι στο ότι δε με θέλει τόσο ώστε να μπει στη διαδικασία να ψάξει τα διαδικτυακά μου στέκια όπως κάνουν άλλες οι , αν όμως το κάνει, το επόμενο κείμενο μου θα ανέβει από το Μεξικό.

Επί του θέματος τώρα, κάθε φορά που έκλαιγα πάνω σε καίρια θέματα όπως: τι κάνω, που πάω, λεφτά ή τέχνη, προσωπικές σχέσεις ή περιπέτεια, χιούμορ η πνευματικότητα, εμφάνιση ή προσωπικότητα , δεν με πήρε γιατί δε με θέλει ή έπεσε το σήμα της κοσμοτέ στην πολυκατοικία μου κλπ παρηγορούσα τον εαυτό μου λέγοντας μου ότι κάποια στιγμή θα ξέρω ποια είμαι και τι κάνω, και τίποτε από αυτά δεν θα έχει ποια σημασία. Παρατηρώντας τους ανθρώπους γύρω μου βλέπω πόσο δυναμικοί είναι, την σιγουριά στα μάτια τους και πως υπερασπίζονται τις ενέργειες τους ωσάν άλλοι πρωταγωνιστές σε αμερικάνικες ταινίες για την σωτηρία του κόσμου, και ειλικρινά πίστευα ότι το μόνο που τους απασχολεί είναι τι θα φάει το παιδί, ποιος θα πάει να το πάρει από το σχολείο και άλλα τέτοια "της ηλικίας". Προβλήματα της καθημερινότητας, όχι θεωρητικά, όχι φιλοσοφικά, υπαρξιακά ή καλλιτεχνικά. Εκείνο το βράδυ λοιπόν κατάλαβα ότι αυτή η μάχη δε σταματάει, τουλάχιστον δεν θα σταματήσει για τα επόμενα χρόνια, και αν με ξέρω καλά, μάλλον στην περίπτωση μου δεν θα σταματήσει ποτέ. Η εικόνα του εαυτού μου είκοσι χρόνια μετά, να αγωνιά για το αν πήρε σωστή απόφαση, για το αν έχει καταφέρει κάτι , για τον αν αξίζει ο έρωτας τελικά (πάνω κάτω η φάση μου τώρα δηλαδή) συν τα προβλήματα των 40 κάτι με αγχώνει τόσο που σκέφτομαι να επενδύσω και σε άλλες αγνώστου ταυτότητας σοκολάτες από το σουπερμάρκετ.

 Έτσι λοιπόν για να δικαιολογήσω τον τίτλο αυτού του μπλογκ, έρχομαι και αναρωτιέμαι φίλες και φίλοι: άραγε θα βασανιζόμαστε για πάντα από αυτές τις σκέψεις, μέχρι είτε να νομίζουμε ότι τις έχουμε νικήσει είτε να παραιτηθούμε και να μην μας νοιάζει πια ή θα βασανίζονται μόνο οι λίγοι, οι καταραμένοι, αυτοί για τους οποίους όλοι έχουν να πουν κάτι στα οικογενειακά τραπέζια, αυτοί που πρωταγωνιστούν στα βιβλία, αυτοί οι άσωτοι υιοί που πνίγουν τις σκέψεις τους αλλού και έρχονται τα ξημερώματα σε εσένα, αυτές οι κάργιες που σε χωρίζουν με ένα sms και όταν το κεφάλι τους βαραίνει τόσο που δεν μπορούν να το σηκώσουν γυρνάνε με ένα κείμενο σαν και αυτό, πίσω σε εσένα;

Επτά σειρές J. K. Νίκησα;

Ζωή μετά από σένα υπάρχει, μετά το πτυχίο ;

Είναι σχεδόν δυο κυρίες και κύριοι, και να φταίει που νηστεύω,να φταίει που το πιάτο ημέρας ήταν χυλοπίτα,να φταίει ο Τσιπρας, περίεργες σκέψεις περνάνε από το μυαλό μου, και να μαι πάλι εδώ. Σκέφτομαι ότι έχω να σας γράψω νέα μου σχεδόν ένα εξάμηνο, και όμως σαν και χθες θυμάμαι να γράφω σε άπταιστα emo γκρικλις ( Βλ. διπλά οΟ κλπ) το πρώτο μου ποστ σε τούτο δω το μπλοκ, ένα κείμενο που συγκλόνισε το πανελλήνιο, που τάραξε τη μπλογκσφαιρα, που συγκίνησε δεκάδες μπλογκερς που ταυτίστηκαν με το προσωπικό μου δράμα με τίτλο Είμαι ελεύθερη και στη καρδιά της κολλητής μου δεύτερη.Ένα κείμενο που όταν τελικά το έσβησα, είχε 4 προβολές και οι τρεις ήταν δικές μου από άλλον brower. Ετσι ύπουλα, ως δεινη πλεον μπλόγκερ σας οδηγησα στο σημερινο μας θεμα: τον χρονο.Με τον φοβο να πεθανω, απο γεραματα πριν να τελειωσω αυτο το κειμενο, μιας και το πληκτρολόγιο μου τους τελευταίους μήνες αρνείται να συνεργαστεί, σας παρουσιαζω το μεγαλο μου προβλημα: ΜΕΓΑΛΩΝΩ.


Τα σημάδια ηταν πολλα: στη σχολή οι συμφοιτητες αρχισαν να με κοιτανε με σεβασμο λες και ειμαι κανας σοφος Δρυιδης, τα γκομενάκια μου είναι μικρότερα κάτι που με βάζει στη κατηγορία "γρίας κότας με το ζουμί",ο μικρος μου αδερφός πηρε αμαξι, και οι παλιοί μου γκόμενοι που σε μένα φόραγαν κέρατα, σε άλλες φοράν στεφάνι.Εγώ μέχρι τώρα με σημαία μου το γνωστό σε όλους Yolo, ζούσα ένα έκτο δεύτερο πρώτο έτος , παραβλέποντας το γεγονός ότι πλέον έπειτα από ένα διήμερο ξενύχτι, χρειάζομαι 5 μέρες και ένα κιλό βασιλικό πολτό , για να σταθώ στα πόδια μου, ώς τη στιγμή που ήρθα αντιμέτωπη με τον χειρότερο μου φόβο : τα μαθηματικά. Ξέμεινα λοιπόν προκαιρού με μια οικογενειακή φίλη, που ακόμα δεν έχει αποφασίσει που θέλει να περάσει γιατί είναι πολύ νωρίς, και εκεί που συζητάμε θέματα που κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι άρθρα στη Σούπερ Κατερίνα, με ρωτάει τι έτος είμαι, και ω θέοι καταλαβαίνω ότι την περνάω σχεδόν 10 χρόνια.Ξαναμετράω με τα δάχτυλα τη διαφορά για σιγουριά , και μια με το κινητό γιατί άνθρωποι είμαστε, και το αποτέλεσμα είναι παντού το ίδιο: δεν είμαι πια 18 και πρέπει να σταματήσω να μετράω τα γεγονότα σα να έχω τελειώσει μόλις το λύκειο.

Αγαπητοί αναγνώστες , όσοι είστε μεγαλύτεροι μου θα κάνετε πάτ πάτ στον ιντερνετικό μου ώμο γιατί θα με καταλάβετε, και όσοι από εσάς είστε μικρότεροι μου, δώστε προσοχή γιατί κάποτε θα νιώσετε όπως ένιωσα και γω, το πρόβλημα μου θα γίνει και δικό σας, και τότε εγώ μπορεί να είμαι πολύ γριά για να μπαίνω στο ίντερνετ και να γράφω ανούσια μεν αλλά παρηγορητικά δε κείμενα. Ουσιαστικά τα πρώτα αυτά 23 χρόνια της ζωής μου, το μόνο που είχα να κάνω είναι να μαθαίνω: πρώτα πως να περπατάω, μετα την άλφαβητα, μετά αδιάφορα μαθήματα που ουδεμία σχέση είχαν με αυτό που ήθελα να ασχοληθώ, και τελικά μαθήματα που επιτέλους είχαν να κάνουν με αυτό που ήθελα να ασχοληθώ, αλλά πλέον ήταν αργά και εγώ είχα κουραστεί. Ότι σημαντική απόφαση για το μέλλον μου είχα πάρει ώς τώρα ,με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, συνδέοταν με την εκπαίδευση, και έρχομαι ξαφνικά αντιμέτωμη με κάτι άγνωστο.Σκαρφάλωσα τη πυραμίδα της μάθησης, και έχω μια ξεκάθαρη θέα των επιλογών μου, και πρέπει να διαλέξω, για πρώτη φορά τι πραγματικα θα κάνω στη ζωή μου εγώ, που ακόμα κατεβαίνω στα Χανιά με τα άπλυτα μου, για να μου τα πλύνει η μαμά μου, και διαβάζω τα Harry Potter οταν είμαι άρρωστη;

Και κάθομαι τώρα, ολόμοναχη στο σπίτι , χωρίς να με παίρνει η μητέρα μου ανά μισή ώρα να δει αν είμαι καλά και ανατωτιέμαι τι πρέπει να κάνω τώρα που είμαι πιο ενήλικη από ποτέ. Να γυρίσω εδώ στο νησί με τα 5 γράμματα, και να βόσκω πρόβατα στα δεκάδες στρέμματα μας - υποψηφιοι γκόμενοι μην ξεχνιέστε; Να ταξιδέψω τον κόσμο με τα 10 ευρώ που έχω αποταμιεύσει τόσα χρόνια; Να βάλω το πτυχίο στο κώλο μου και να χρησιμοποιήσω τη ομορφιά μου ώστε να γίνω πόρτα σε γσνωστά μπαρς της Θεσσαλονίκης;Να κάτσω εδώ τον καναπέ και να περιμένω τον θάνατο μου;

Τι διπλωματική θα παραδώσεις μωρή;

Επίσημα κυρίες και κύριοι εδώ σε περίπου δύο εβδομάδες τελειώνω τα πέντε χρόνια της σχολής , και επίσημα το "τι κάνεις;" έχει αντικατασταθεί με το "πότε τελειώνεις;". Ήρεμα συγγενείς και άγνωστοι που καίγεστε για το πτυχίο μου λες και μαζί θα μου πληρώσετε το φόρεμα της ορκομωσίας, ακόμα χρωστάω μαθήματα τους δεύτερου έτους.Όλα αυτά τα χρόνια της ακαδημαικής μου πορείας έπρεπε να είχατε μάθει δύο πράγματα αφού τόσο πολύ σας ενδιαφέρει : ακόμα και αυτολεξή να έχω γράψει το βιβλίο μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα θα πιστεύω και θα συμπεριφέρομαι (κλαψομουνιάζω) σαν να έχω κοπεί και άμα γίνει γενικότερα κάτι στη ζωή μου θα το μάθετε περίπου 10 λεπτά μετά που θα κλείσω το τηλέφωνο με τη μαμά μου.


Και αυτό να μην ξέρατε , είναι 2014 και υποτίθεται ότι είμαστε μορφωμένοι ενήλικοι άνθρωποι επιταγμένοι σε κοινωνικούς κανόνες : δεν λέμε στον άλλον ότι η μύτη του είναι τόσο μεγάλη που μόνο τώρα που τον είδαμε προφίλ προσέξαμε το χρώμα των ματιών του, ούτε βγάζουμε το παντελόνι και κουνάμε το παπάρι μας πέρα δώθε όταν βλέπουμε ωραία γκομενα ( εντάξει αυτό μπορεί και να το κάνουμε καμιά φορά αλλά είχαμε πιεί δεν θυμόμαστε τίποτα).Υπάρχουν λοιπόν κάποια όρια που δεν ξεπερνάμε για να μην φέρουμε τον άλλον σε δύσκολη θέση π.χ δεν ρωτάμε κιλά ή ηλικία ειδικά αν βλέπουμε ότι ο άλλος προτιμά να καταπιεί κουζινομάχαιρα από το να απαντήσει, ούτε ρωτάμε τον άλλον αν πηδάει αυτή τη περίοδο και φυσικά δεν ρωτάμε ποτέ έναν φοιτητή πόσα χρωστάει ή πότε θα πάρει πτυχίο, ΕΙΔΙΚΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥ. Ενώ αυτό είναι ευρέως γνωστό, για κάποιο λόγο όμως σύμφωνα με μελέτες που έκανα μόνη μου σε περιβάλλον οικογενειακού τραπεζιού, αν ο άλλος σε περνάει 30 χρόνια, ή αν γνωρίζει τους γονείς σου αυτόματα θεωρεί ότι μπορεί να παρακάμπτει τους παραπάνω κανόνες και με περίσσιο θάρρος μπορεί να σε ρωτήσει όλα τα παραπάνω και κάτι παραπάνω.

Καλοκαίρι 2010-Σύντομη Ιστορική Αναδρομή:Ο κουμπάρος ρωτάει το Μαρούλι αν έχει δει τη τσόντα της Αλεξανδράτου την ώρα που το Μαρούλι συνομιλούσε φιλικά με δύο πανσετάκια.Πενήντα άτομα κρεμάστηκαν από το -γεμάτο- στόμα του Μαρουλιού ,ειδικά όταν κλήθηκε να απαντήσει στο φλέγον ζήτημα που βασάνιζε το τραπέζι σχετικά με το που μπήκε αυτό το μπουκάλι σαμπάνιας. Το Μαρούλι έχει να δει από τότε τον κουμπάρο.


Έτσι λοιπόν ευχάριστα , κύλησε το καλοκαίρι στα χανιά με εμένα να κρύβομαι κάτω απο τραπέζια και πίσω από κουρτίνες γιατί είμαι 50μισό κιλά και μπορώ να κάνω κινηματογραφικους ελιγμούς και γυμναστικές επειδήξεις κάθε φορα που με πλησιάζει με σκοπό ή όποια θεία στην αρχή της βραδιάς . Φυσικά όσο και άν προσπάθησα να αγνοήσω το πρόβλημα λες και είναι τα χημικά στη μεσόγειο, δεν μπόρω να παραβλέψω τις απορίες στο βλέμμα των γονιών μου : πότε θα πάρεις πτυχίο,πότε θα βγάλεις λεφτά, τουλάχιστον πότε θα σταματήσεις να ξοδεύεις τα δικά μας λεφτά, τι κάναμε λάθος ποιος έφαγε τα σοκολατάκια από το σύνθετο κλπ

Και τώρα κυρίες και κύριοι η στίγμη που όλο μου το σόι περίμενε , η στιγμή που θα πω πότε επιτέλους θα ορκιστώ, η στιγμή που οι γονείς μου θα πρέπει να ψάχνουν για εισιτήρια και κορνίζες, η στιγμή που συγκινημένο το πανελλήνιο θα γονατήσει κάτω απο τον τίβενο μου. Ορκίζομαι λοιπόν κυρίες μου ότι θα ορκιστώ όταν τελειώσουν τα 10 μαθήματα που χρωστώ. Μέχρι τότες φίλοι και συγγενείς να προσεύχεστε για τους οφθαλμούς μου , και να με ξεματιάζετε που και που.

πι.ες Μαμά , μπαμπά, εγώ τα έφαγα τα σοκολατάκια.

Γιάντα σε μένα, θέ μου;

Κυρίες και κύριοι όπως όλοι ξέρουμε είμαι η διαστάυρωση της Monica Βelluci με τη Bέφα Αλεξιάδου, μία κινούμενη φωτιά, μια κάυλα με δίμετρα πόδια, η γυναίκα για την οποία προσεύχεστε κάθε βράδυ στον Μεγαλοδύναμο, η μόνη γυναίκα που θα καλοδεχόταν μαμά σας, η απάντηση στα γράμματα που στέλνατε στον Αι Βασίλη μικροί. Ήρθε όμως η μέρα που ένας άνδρας, μια αιθέρια ύπαρξη, ένα, ε, ένας , ήρθε η μέρα βασικά που βρέθηκε κάποιος να αμφισβητίσει τα παραπάνω γεγονότα.

Πατέρα έλα λίγο να σηκώσεις τη μάνα από το πληκτρολόγιο

Οι φίλες μου πέσανε από τα σύννεφα, ο μπαμπάς μου ετοίμασε τη καραμπίνα, ο αδερφός μου έφτιαξε καινούργια ανέκδοτα, o διαχειριστής της πολυκατοικίας μου κανόνισε ραντεβού με το γιό του, η μικρή κοινωνία της Θεσσαλονίκης είναι συγκλονισμένη, και η συγκάτοικος μου ψάχνει ήδη καινούργια συγκάτοικο. Όπως και να χει τα μόνα μηνύματα που λαμβάνω πλέον είναι απο την Cosmote και αυτό για να μου πει οτι το υπόλοιπο μου είναι κάτω απο ένα ευρώ.

Γενικά δεν με πείραξε, ούτε το σκέφτομαι, ούτε κλαίω κάθε βράδυ αγκαλιά με οικογενειακό παγωτό των 2 ευρώ , ούτε γράφω εξομογήσεις στην lifo, ουτε έχω κρεμάσει στο μπαλκόνι το σεντόνι με το αίμα της παρθενιάς σου, ούτε μυρίζω κάθε βράδυ τα πλυμμένα ρούχα γιατί άχρηστε ούτε ένα σώβρακο δεν ξέχασες και γενικά, δεν γράφω τόση ώρα το όνομα σου , γιατί το έχω ήδη ξεχάσει.Παρ'όλα αυτά επειδή είμαι πολυ κοντά στο πτυχίο οπότε δεν έχω να δώσω πάλι σε αυτήν την εξεταστική 10 μαθήματα , έτσι πρόχειρα σκέφτηκα κάποιους λόγους για τους οποίους δεν με πήρες:

1.Έχασες το κινητό σου/μου.Συμβαίνουν αυτά και σε κάτοχους iphone.

2.Έχασες τη μνήμη σου. Συμβαίνουν αυτά και στις καλύτερες  σειρές.

3.Τα έφτιαξες με την Αντριάνα Λίμα.Γιατί γενικά δεν μπορώ να δεχτώ ότι με άφησες να κάνω παρέα με τα πλακάκια του λουτρού για μια κατώτερη μου.

4.Κλείστηκε; σε μοναστήρι γιατί μαζί μου γεύτηκε; τον παράδεισο.

5."Έκλεισες" ως άντρας.

μικρό πι.ες αν συνέβη αυτό σε παρακαλώ άσε με να σας πάρω μάτι

6.Ξεκίνησες το Game of thrones και έχει να δεις 4 σαιζόν.

7.Κάηκε το εργοστάσιο του πατέρα σου και έπρεπε να τρέξεις.

8.Πήγες να χτίσεις εθελοντικά σπίτια για τα μικρά αφρικανάκια.

9.Κάνεις 3 δουλειές για να μου πάρεις δαχτυλίδι αρραβώνων.

10.Είσαι με υπερκόπωση στο νοσοκομείο μετά απο τα έντονα δευτερόλεπτα πάθους.

11. Λείπεις σε επαγγελματικό ταξίδι στην Νέα Γουινέα.

Όπως και να χει μωράκι , εμένα δεν με πειράζει να ξές, ο μπαμπάς μου όμως που είναι μουστακαλής μαυροφορεμένος κρητικός προόριζε κάποιες μπαλωθιές για τον γάμο μας, και έτσι που ήρθαν τα πράγματα ίσως να χε αλλάξει στόχο.

Φιλιά στα αχαμνά,
Μαρία

 

Live fat, die yum.

Εν μέσω εκλογών θα αφήσουμε στην άκρη τα ποτάμια,τους δημάρχους και τους 5.000.000 υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους και θα ασχοληθούμε με άλλο ένα ζήτημα που καίει τον ελληνικό λαό: τις χοντρές με τα κολάν. Με μεγάλη μου έκπληξη -καλά όχι και τόσο μεγάλη- ανακάλυψα ότι εν έτη 2014 στην Ελλάδα έχουμε όλοι ίσα δικαιώματα πέρα απο τις χοντρές που δεν μπορούν να φοράνε κολάν , να πηγαίνουν παραλία, να τρώνε δημόσια,  και κυρίως να υποστηρίζουν οτι τους αρέσει το σώμα τους και να προωθούν οι μουλάρες τόσο ανθυγιεινά πρότυπα σε αθώα κοριτσάκια.

Σας έχω νέα: τα αθώα κοριτσάκια, ήδη έχουν ανθυγιεινά πρότυπα, μιας και ΟΛΟΙ φροντίζουμε να τους υποδείξουμε ποιο σώμα είναι όμορφο . Και το πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό, ότι μας νοιάζει να είναι όμορφο και όχι υγειές και λειτουργικό.Αντίθετα με αυτά που προβάλουν τα Μ.Μ.Ε, ενα σώμα μπορεί να έχει τρίχες, και σημάδια, σκούρη ή πολύ ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα , κυτταρίτιδα , ραγάδες, άνισα στήθη, πεταχτό στομάχι, flat κώλο, στραβά πόδια,50 ή 5 παραπάνω κιλά, ανύπαρκτη μέση, μικρό στήθος, πεσμένο στήθος, και πάλι να μπορεί να ταξιδέψει, να χορέψει, να αγαπηθεί, να αγκαλιαστεί , να κάνει παιδιά, να συμμετέχει σε παρέες, σε όργια, σε χορούς ,πανηγύρια και τηλεπαιχνίδια.

Βέβαια ωραία τα λέω εγώ απο δώ σαν αλλος Martin Luther King του blogspot, αλλά εκεί έξω μετράει το όμορφο. Και μετράει απο πολύ μικρή ηλικία. Και αν δεν ανήκεις σε αυτήν την κατηγορία καλό θα ήταν να σηκώσεις τα κομπλεξ σου σαν ναι σταυρός και να τραβήξεις προς τον Γολγοθά σου.Και αυτό στην καλύτερη των περιπτώσεων γιατί πιστέψτε με δεν είναι τόσο μακριά μας ούτε οι ανορεξίες, ούτε τα χαρακώματα , ούτε οι καταθλίψεις.

Και μιας που το έφερε η κουβέντα πρόσφατα πέρασα αρκετές ώρες της ζωής μου διαβάζοντας γράμματα εφήβων (και όχι μόνο) για μία εργασία που είχα πάνω στα πρότυπα ομορφιάς.Δεν θα σας πω τα κλασικά τα "θέλώ να αδυνατίσω", και τα "δεν με θέλει ο Κωστάκης από το Γ1 γιατί είμαι χοντρή" γιατί μετά μπορώ άνετα να σας πώ ότι η γη γυρίζει και να τελειώσουμε το μάθημα για σήμερα.Το ξέρατε όμως φίλτατοι οτι αυτή τη στιγμή που μιλάμε υπάρχουν άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο που αρνούνται να βγουν έξω γιατί το σώμα τους είναι διαφορετικό; Που στέλνουν άλλους να τους πάρουν ρούχα γιατί δεν αντέχουν τα βλέμματα των πωλητριών;Αν δεν έχετε πρόβλημα κιλών, απλά φανταστείτε εσάς να μην βγαίνεται έξω μέρα για ψώνια π,χ γιατί τα αυτιά σας είναι πεταχτά ή γιατί έχετε μικρό στήθος, ή γιατί είστε κοντός.Το ακόμα πιο λυπηρό δε για εμένα είναι οτι υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που αναρωτιούνται αν αξίζουν την αγάπη μιας που είναι χοντροί. Το νοιώθετε; Διάβασα γράμμα κοριτσιού που αναρωτιόταν αν αυτό που νοιώθουν οι γονείς του γι'αυτό είναι αγάπη ή οίκτο.Μπορείτε να καταλάβετε τι λέω;

Τώρα θα μου πείτε ρε Μαρούλι ώπα για τα κολάν λέγαμε που μας ενόχλουν την αισθητική, που είναι απλά άσχημα .Ναι φίλε αναγνώστη είναι άσχημα αλλά αν σου σκάσει μύτη η δίμετρη κωλάρα ώς τον ουρανό με κολάν για παντελόνι και στρινγκάκι για αξεσουάρ , θα την πάρεις απο πίσω λες και έιναι το μπριτζολάκι και είσαι ο σκύλος. Αυτό εννοείται ότι δεν σου χαλάει την αισθητική έτσι;

Και έστω ότι στην χάλασε την αισθητική, για πόσο καιρό θα μείνει έτσι; 5 δευτερόλεπτα; 10 λεπτά; Μέχρι το βράδυ που θα ρθει ο Μορφέας και θα ξεκουράσει τα ταλαιπωρημένα σου μάτια; Πόσο καιρό θα κάνει η κοπέλα να ξεπεράσει το γεγονός οτι έχει ένα "άσχημο" σώμα που προκάλεσε το ειρωνικό σου βλέμμα; 1 βδομάδα; Έναν χρόνο; Ποτέ; Γιατί κυρίες και κύριοι οι χοντρές έχουν μια έβδομη αίσθηση, και καταλαβαίνουν πότε κάποιος τις κοροιδεύει.Είναι ένα ταλέντο που θα έλεγα οτι δεν αποκτάται εκ γεννετής αλλα καλλιεργείται μαζί με άλλες δεξιότητες στο σχολείο.Και αν αναρωτιέστε πως νοιώθει η χοντρή με το κολάν αλλά δεν μπορείται να έρθετε στη θέση της γιατί εχετε ένα σώμα "φυσιολογικό", σας έχω τη λύση. Από δω η φωτογράφος Haley Morris-Cafiero
η οποία φωτογραφίζει ανθρώπους που την κοιτάνε όλο νόημα. Πλούσιο φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Όπως και να χει αγαπημένοι αναγνώστες το κείμενο αυτό γράφτηκε από μια χοντρή που θέλει να υπερασπιστεί το δικαίωμα της να φοράει κολάν, ζαντίερες, σορτσάκια, και διχτυωτό ολόσωμο κορμάκι άμα γουστάρει ρε αδερφέ.Έτσι λοιπόν αφού ο Τάκης, ο Μπάμπης, και η Ελένη έχουν δικαίωμα να κανονίζουν την δική μου αισθητική, έτσι και εγώ αποφάσισα οτι τα αγόρια με κοιλιακούς δεν πρέπει να φοράνε μυτερά παπούτσια, και οι κοπέλες με μαύρα μαλλιά ανοιχτόχρωμα ρούχα.Ε δεν μπορώ άλλο ρε φίλε να βλέπω τέτοια πράγματα στους δρόμους και να μου χαλάει εμένα το τσι.

Άκουγομαι παράλογη; Και συ.

Γενικά μιλώντας αγαπητοί αναγνώστες εγώ την αισθητική σας την έγραφα απο μικρή στα αρχίδια του διαχειριστή που του χρωστάω και κοινόχρηστα, μιας που έβαλα μια φορά πριν από χρόνια κολάν , με είδα στον καθρέπτη, και δημοκρατικά αποφάσισα ότι μου πάει.Αυτό το κείμενο το γράφω για κείνες εκεί έξω που μπορεί να κυκλοφορούν με κελεμπίες για να μην χαλάσουν την αισθητική μερικών μερικών.Με λίγα λόγιαθέλω να πώ, ότι τη γνώμη σας μπορείτε άνετα να τη γράφετε στο ημερολόγιο σας ή να την λέτε στον κολλητό σας. Σε άγνωστες στο ιντερνετ ή στο δρόμο για παράδειγμα, ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ. Εσύ θα την ξεχάσεις, αυτή όχι.

*Δραματική μουσική*

Ήμουν δεν ήμουν 15 και αφου είχα αποχωριστεί τα αγαπημένα μου Μικυ Μάους, και Αλμανάκο, για την Σούπερ Κατερίνα, και προχώρησα στο κεφαλόσκαλο της εφηβείας μου με το Cosmopolitan. Κάπου εκεί διάβασα ότι άμα δεν έχεις σφιχτά μπράτσα αποχαιρετάς κουνώντας λευκό μαντήλι τα αμάνικα γιατί φαίνονται τα άσχημα χέρια σου.Έτσι εγώ για δύο καλοκαίρια της ζωής μου φορούσα μακρυμάνικα καφτάνια για να μην ενοχλήσω τον κόσμο με τα άσχημα μου χέρια.

*Ακόμα πιο δραματική μουσική*

Φορούσα για ΔΥΟ γαμημένα ολόκληρα καλοκαίρια, μακρυμάνικα καφτάνια, ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ, που οι τουρίστες κάνουν μακροβούτια στα συντριβάνια επειδή τα πλαδαρά μπράτσα ενοχλούν μια συντάκτρια του Cosmopolitan που το πιο πιθανό είναι οτι ποτέ στην ζωή της δε θα δει τα δικά μου αγύμναστα μπράτσα.

 

Και έτσι για να αλαφρύνω το βαρύ και ασήκωτο κλίμα, ιδού μια ακόμα πιο βαριά και ασήκωτη φωτογραφία του Μαρουλιού που όχι μόνο έχει βγει έξω αν και είναι έτσι που ναι, αλλά φοράει και καλσόν 20D το αρχίδι!!!

Τσίαρς


 Ενα μεγάλο thank you, στην Μ. που πασπάλησε με δραματική ένταση το κείμενο.

Love the way she lies.

Όπως όλοι έχετε παρατηρήσει εδώ και καιρό γράφω σπάνια.Πολλοί θα υποθέτετε οτι έχω βρει γκόμενο, δουλειά, καριέρα ή έστω βρε αδερφέ μια σειρά που ν' αξίζει. Λιγοι από εσάς πιστεύετε οτι είμαι με ουροκαθετήρα στην βιβλιοθήκη της σχολής μου και όταν η βιβλιοθηκάριος δεν κοιτάει γράφω και από μια λέξη εξού και αργώ τόσο.

Η αλήθεια είναι , όσο και αν δεν την περιμένατε, ότι πράγματι έχω αφιερωθεί τόσο πολύ στη γνώση που πλέον έχω 15 βαθμούς μυωπία σε κάθε μάτι και διαβάζω με κυάλια. Στις δύσκολες αυτές στιγμές έχω τους πιστούς μου φίλους που έρχονται για κανα μισάωρο κάθε Παρασκευή και μου κρατάνε το χέρι.

Σε αυτους τους φίλους αφιερώνω αυτό το κείμενο.

Βασικά σε μερικούς απο αυτούς.

ΒΑΣΙΚΑ ΑΡΧΙΔΙ ΕΙΡΗΑΝΝΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΘΑ ΓΡΑΨΩ.

Η Ρίρι (για συντομία) γεννήθηκε πριν 20 μισό χρόνια σε γνωστό -για τις καλλιέργειες και την καρπερότητα του χώματος -χωριό των Χανίων.Απο την πρώτη στιγμή που η νουνά έκανε δώρο στην μικρή Ρίρι το πρώτο της γλειφιτζούρι φάνηκαν τα σπάνια ταλεντα της, τα οποια ολο το χωριό βοηθησε στο να καλλιεργηθούν. Τα χρόνια περνούσαν, η μικρή Ρίρι μεγάλωσε ,έβαλε βυζιά και αποφάσισε να ανοίξει τα φτερά της, να γευτεί καινούργια πρόσωπα, να γνωρίσει καινούργιες γεύσεις και γιατί όχι να γίνει και αυτή μια αιώνια φοιτήτρια. Κάτι οι Παοκτζήδες, κάτι οι φοιτητές, κάτι που η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη του έρωτα, το Παρίσι της ελλάδας, κάτι που είναι είναι και κοντά στα σύνορα, η Ρίρι αποχαιρετώντας ένα ένα όλα τα αγόρια του χωριού, ήρθε στην πόλη που το Μαρούλι παλεύει για την τέχνη.Και ενώ το Μαρούλι, ιδρώνει πάνω απο τον Τσέχωφ , τον Μπέκετ , και τον Σαιξπυρ , η Ρίρι ιδρώνει πάνω απο τον Τάκη, τον Γιάννη, τον καφετζή της γειτονιάς , τον διαχειριστή, τον κομμωτή, τον περιπτερά , την αποκάτω,  4 υποψήφιους δημοτικούς σύμβουλους ( δύο απο την νπολυκατοικία μας) και ένα σωρό άλλους που δεν ήθελαν να προβούν σε περαιτέρω δηλώσεις.

Η Ρίρι σύντομα προσαρμόστηκε στους όχι και τόσο γρήγορους ρυθμούς της Συμπρωτεύουσας, και απέκτησε έναν στενό κύκλο πελατών φίλων. Όμως παρόλο το βαρύ της πρόγραμμα δεν ξέχασε το Μαρούλι που χει χαθεί απο προσώπου γης και καμιά φορά - κυρίως τις Παρασκευές , στα ρεπά της- έρχεται και μου κρατάει το χέρι , που κρατάει το στυλό που τρέμει απο το πολύ το γραψιμο. Η Ρίρι όμως παρόλο που εμφανισιακα μοίαζει με αγνή χωριατοπούλα που το χειρότερο που μπορεί να σου κάνει είναι να σου δέσει την κατσίκα λίγο πιο σφιχτά  και αυτή απο το παράπονο της να κατεβάσει λιγότερο γάλα,από τότε που έμπλεξε με κακές παρέες (φήμες λένε για 17χρονα που καπνίζουν χόρτο και δουλεύουν στην DUREX) έχει αρχίσει μία ζωή, την οποία πληρώνω κυρίως εγώ. Γιατί κυρίες και κύριοι με το που γυρνάω το καλοχτενισμένο γεμάτο γνώσεις κεφάλι μου,η Ρίρι μπαίνει στο Facebook ( που έχω αποκλειστικά για να κλαίγομαι στους καθηγητές μου φυσικά) και μου το κανει Lamebook και απότερο σκοπό μια μέρα να με βάλουν στο Ξύδι και γιατί οχι και στο Star.

ΥΛΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΟΥ (και των 764 facebook φίλων) ΑΡΧΕΙΟ

       
Καλλιτεχνικές ανησυχίες της Ρίρι.

Ένα στάτους -αληθινή ιστορία της Ρίρι.Στο δημοτικό έχασε τα μισά εγκεφαλικά της κύτταρα σνιφάροντας Uhu ( συνήθεια που έκοψε μαχαίρι μετά απο ένα τραγικό ατύχημα με την μικρή Αννούλα).

Όταν η Ρίρι είχε απογευματινές λιγούρες.

Το ένα απο τα δύο μηνύματα ήτα απο τη Ρίρι, και ήταν μήνυμα πάθους πράγμα που ενισχύει τις υποψίες μου για το οτι με θέλει κολασμένα και τα κάνει όλα αυτά για να τραβήξει τη προσοχή μου.

 Ένα συνηθισμένο απογευμα της Ρίρι.

 Όταν η Ρίρι εμνέυστηκε απο το 9μιση εβδομάδες (αλλά το γιαούρτι της βγήκε ληγμένο).

Όταν η Ρίρι έχασε ένα κηροπήγιο σε κάποιες ιδιαίτερες στιγμές και ξέσπασε στο δικό μου facebook.

 Η Ρίρι τιμάει τη πατρίδα μας ( το τελευταίο σχόλιο είναι δικό της για να καταλάβετε με τις είδους άτομο έχω να κάνω).

 Η μέρα που οι φίλες μου με είδαν με άλλο μάτι.

Ωπ μισό, αυτό είναι πράγματι δικό μου στάτους.

171 εκατοστά μοντέλο και με λέει στούπα.Και βασικά Ρίρι το στούπα δεν είναι καν λέξη , αγράμματη που ακόμα στέλνει ο μπαμπάς σου λάδι στον δάσκαλο που χες στην πρώτη δημοτικού.

 Όταν η Ρίρι φιλοσοφεί (στο δικό μου λογαριασμό πάντα)

Τουλάχιστον ο μικρός μου αδερφός δεν ήξερε τι σημαίνει ρειβ.

Όταν η Ρίρι έμαθε να βάζει θαυμαστικά.

Όταν άρχισαν όλα. ( ούτε μισό λάικ δεν είχα , σε περίπτωση που αναρωτιέστε).


Έτσι λοιπόν η Ρίρι σε εβδομαδαία πλέον βάση , έχοντας αποκτήσει έναν πολύ θερμό πυρήνα θαυμαστών συνεχίζει ακάθεκτη υπο βροχή like να ρίχνει λάσπη στην εικόνα που με τόσο κόπο, Σαίξπυρ και ιδρώτα έχτισα. Δοκίμασα τα πάντα φίλες και φίλοι.Την απείλησα, την πήρα με το καλό, την πότισα, την τάισα, έπεσα γονατιστή λες και βλέπω την Παναγιά να δακρίζει, της αγόρασα Pretty bra και pretty κολάν αλλά τίποτα. Στο ίδιο μου το σπίτι και θα πρέπει να κάνω log out από το facebook. Αλλα η ζωή Ρίρι είναι μπάφος και γυρίζει

Lettuce answers

  Φίλες και φίλοι, το Φιλοσοφιες ενός Μαρουλιου, σχεδον έχει γινει "Πες το στο Μαρουλι". Στα πλαίσια αυτης της αλλαγης πορειας επειτα απο (ψυχολογικες- θα σε κανω unfollow και τετοια) πιεσεις δημοσιευω το email του Γ. που θελει μια δευτερη, τριτη και γιατι οχι μια τεταρτη γνωμη.Την δικια μου του την είπα ( κυριολεκτικά prive) , αλλα ειπε αφου ειμαι μια διασημοτητα να χρησιμοποιησει και τους αναγνωστες μου:

 πι.ες να θυμαστε οτι ο Γ. θα διαβασεις τις απαντησεις σας.





 Πάλι εδώ, δεν άλλαξαν πολλά από την τελευταία φορά που σου έγραψα.Νόμιζα ότι στο λύκειο τα πράγματα θα ήταν καλύτερα, αλλά ακόμη νοίωθω μόνος, ακόμη δεν έχω αυτοπεποίθηση με τους ανθρώπους γενικότερα, και πως να έχω αφού είμαι άσχημος , απαίσιος , ντροπαλός, δεν έχω στυλ και άλλα πολλά και διάφορα , αλλά κυρίως είμαι κακάσχημος ρε γαμώτο. Δεν είναι καμιά αποκάλυψη , το ξέρω εδώ και χρόνια, αλλά τώρα που για πρώτη φορά θέλω κάποια τόσο πολύ, δεν το αντέχω.

Δεν καταλαβαίνω γιατί μόνο αν είσαι ψηλός και αδύνατος θα δεχτεί να σου μιλήσει φυσιολογικά μια κοπέλα. Και μπορεί αυτή να είναι διαφορετική αλλά σιγά μην ασχοληθεί μαζί μου, αφού δεν ξέρει καν οτι υπάρχω.Και τι να κάνω, να πάω έτσι στο άκυρο και να της πω " Το ξέρω ειμαι άσχημος αλλά κάνε μια καλή πράξη να σώσεις την ψυχή σου";

Και σε ποιόν να τα πω όλα αυτά; Αφού δεν έχω φίλους πραγματικούς μόνο παρέες..Το μόνο που βρήκαν να μου πουν κάποιοι από τη παρέα ήταν να ξεκινήσω γυμναστήριο. Ένας μου δωσε και κάτι σκουπ για να δοκιμάσω. Μήπως το να γίνω ντούκι είναι τελικά η λύση;

Για τον χαρακτήρα μου δεν θέλω να μιλήσω, γιατί πιστεύω οτι στις μέρες μας δεν παίζει ρόλο... Η εμφάνιση μετράει, το στυλ και τα λεφτά που επίσης δεν έχω...

 

Drama queen(s)

Αγαπητό μου κοινό καλησπέρα. Έχουμε να τα πω πούμε καιρό, το ξέρω, αλλά τα παράπονα σας στο υπέροχο πρόγραμμα της εξεταστικής το οποίο αυτή τη φορά ξεπέρασε τον εαυτό του : δυο μαθήματα στις 10 του μήνα, δυο στις 11, και άλλο ένα στις 12. Ναι, ναι εννοείται ότι όλον αυτόν τον καιρό που δεν έγραφα, διάβαζα πυρετωδώς για την εξεταστική. Όχι σοβαρά. Την καημένη μου την συγκάτοικο να ρωτήσετε που μιάμιση βδομάδα ανέβαινε τον Γολγοθά με τον Σταυρό στην πλάτη , και είναι και 45 κιλά άνθρωπος.Μιάμιση βδομάδα αγαπητά μου παιδιά είχα να κάνω μπάνιο. Το μαλλί, όπου τ' άφηνες εκεί καθότανε, λες και το έβαλες τιμωρία. Άσε το λάδι. Τόσα χρόνια έχουμε ελιές τέτοια παραγωγή ποτές μας δεν ξαναείδαμε. Και να σέρνομαι από τον έναν καναπέ στον άλλον με το λαπτοπ στο χέρι, και όλο να παραπονιέμαι σε όλον τον κόσμο για το πόσο διάβασμα έχω να ρίξω.Και δωσ'του τα ντελίβερι απ'εξω , και να τες οι πίτσες, να τες οι κρέπες να μαι και γω απο 56 κιλά μοντέλο ,  58 κιλά μοσχάρα. Ας αφήσουμε όμως κείνες τις μαύρες μέρες που με βρίσκαν τα ξημερώματα αγκαλιά με ενα βιβλίο στο τραπέζι και και ας έρθουμε στο χθες , που εμαθα οτι πέρασα το πρωτο μου μαθημα με 10. Περιττο να σας πω οτι τετοιο βαθμο εχω να δω απο το δημοτικο. Ενταξει και απο το τεστ χημειας στην δευτερα λυκειου. Φημες θελουν μαλιστα να επαναληφθηκαν τα γεγονοτα του '91 στην Κρητη.

Συντομην ιστορικην αναδρομην: 18 Σεπτεμβριου 1991. Γεννηση Μαρουλιου. Πρωτο εγγονι στην οικογενεια. Ο θειος , άνθρωπος ευαισθητος και ευκολοσυγκινητος ριχνει δυο μπαλωθιες για το καλο, πετυχαινει τα συρματα της Δεη, δυο μερες το χωριο χωρις ρευμα.Σ' αλλους ερχονται οι νεραιδες και φερνουν ευχες και χαρισματα, σε εμενα ενα ολοκληρο χωριο μου μοιρασε χριστοπαναγιες.

Οπως και να χει, δεν ειμαστε εδω για να μιλησουμε για εμενα αλλα.. ενταξει για εμενα θα μιλησουμε. Ημουνα που λετε στη σχολη, να δω μια παρασταση - διπλωματικη συμφοιτητριας (ναι οι συμφοιτητες ΜΟΥ αρχισαν να παιρνουν πτυχιο , αλλα αυτο ειναι ενα θεμα για το οποιο θα σας κλαφτω μια αλλη φορα). Ημουνα που λετε εκει, στις σκαλες πριν μπω στην αιθουσα, και εκει που ημουν απλα ο εαυτος μου, μου πεφτουν κατω τα ψηλα απο την τσεπη. Γυρναει ολος ο κοσμος, επειδη εννοειται οτι ηταν νομισματα και αρχισαν να κατρακυλανε, καποιος τα μαζευει και μου τα δινει. Πτοουμαι εγω; Εννοειται πως οχι. Τρια λεπτα μετα μου ξαναπεφτουν.Προσπαθω να ημεμησω τον εαυτο μου, να τον πεισω οτι δεν εγινα αρκετα ρεζιλι, μαζευω τα λεφτα και καθομαι να κλωσησω τα αυγα μου. Αλλα σιγα μην τελειωνε το μαρτυριο εκει. Μισο λεπτο μετα, σειρα ειχε το κινητο μου που ζηλεψε την δοξα των προαναφερθεντων. Γυρναει ο διπλανος μου λεει
" Κινητα, λεφτα, ξανα λεφτα, τι εισαι συ παιδακι μου;", και του απανταω και γω επειδη ειμαι χιουμοριστας απο τους λιγους " Ειναι που τα εχω πολλα ρε συ και δεν χωρανε στην τσεπη μου".

Παυση.

"Με ειπες ρε;"  μου λεει και σαν να μην εφτανε αυτο για να μου φτιαξει το βραδυ, ακουω απο διπλα τη φιλη του να λεει "συγνωμη αυτη σε ειπε ρε;".

Ωπα, Ωπα.Μισο λεπτο αφωνα πληθη. Το ξερω οτι δεν τον αποκαλεσα και ολοφωτο αγγελο, αλλα νταξ υπερβολη. Τετοιος πανικος για "κακια λεξη¨ δεν εγινε ουτε οταν ημουν 7 και ειπα την λεξη πουτανα στον μπαμπα μου την κρισιμη ωρα που κρατουσε γκασμα και εσκαβε τον κηπο μας, Τωρα που το σκεφτομαι καλυτερη αντιδραση ειχε ο μπαμπας μου απο αυτη, που εκανε σαν να της εξυσα το κερι απο τον ακουστικο πορο με μαχαιρι, Ισα μωρη πριγκιπεσσα, εκει στο Μπακιγχαμ τι λετε οταν κουτουλατε το μικρο σας δαχτυλακι στα χρυσα τραπεζακια;

Και δεν μπορω να καταλαβω επισης αυτο το πραμα που παει καποιος θεατρο και πρεπει να μεταμορφωθει. Ρε παιδια, αυτο ειναι δουλεια των ηθοποιων. Εσυ πας για να κατσεις το κωλαρακι σου σχεδον για δυο ωρες σε μια -πιθανοτατα αβολη- θεση και να τους ΔΕΙΣ!! Το ξερω οτι ειναι το αντικειμενο σπουδων μου και οτι ισως να το εχω απομυθοποιησει τελειως , αλλα μεταξυ μας ετσι, η γουνα και το μαυρο κραγιον, μηπως ειναι υπερβολη; μηπως; Μηπως μαζι με την γουνα να αφηναμε και το καλαμι στο σπιτι ; ε; μηπως ΖΕΥΓΑΡΙ ΠΟΥ ΕΙΔΕ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΤΜΗΜΑ ΘΕΑΤΡΟΥ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ; Oχι οτι με πληγωσατε πολυ αλλα ημουν μια ευγενικη κοτα και δεν σας το πα εκεινη την στιγμη , οποτε τωρα κλαιγομαι στα ιντερνετς και το παιζω ο χιουμοριστας εκδικητης που κρυβεται πισω απο ενα λαχανο, οχι , οχι ουτε καν, οποιος το σκεφτηκε αυτο ειναι κακουλης.

Ετσι για το τελος, επειδη πολυ ασχοληθηκαμε με εσας ζευγαρι που η τυπισσα ειναι ψηλοτερη απο τον τυπακο και ειδε παρασταση στο τμημα θεατρου αρχες φλεβαρη, το ρε δεν ειναι βρισια, εκτος και αν συνοδευεται απο μια πραγματικη βρισια. Για παραδειγμα το ρε συ, δεν ειναι βρισια.Το ρε αρχιδι ειναι. Επισης η εκδικηση μου δεν θα ειναι κοινη, κατινιστικη (βλεπε αφισες με την φατσα σας τυπου Εμμανουελα Αγγουρακη σε ολη τη θεσσαλονικη) αλλα καλλιτεχνικη. Ηδη εχω οραματιστει ενα τυπου In your face theater εργο, οπου μαλλον κορακια θα σας τρωνε τα ματια, αφου σας εχουν βιασει αλογα.

2014

Μερικοι απο σας πιστευετε οτι ο τιτλος ειναι συμβολικος και οτι θα σας πω παλι κατι που κατεβασε η κουτρα μου ενω επαιζα στο μπανιο με τα παπακια μου.Αλλοι παλι, πιστευετε οτι ειναι ασχετος ,γιατι (με) ξερετε οτι το αμεσως χειροτερο μου απο το να βαζω τιτλους σε κειμενα, ειναι να βαζω τονους σε κειμενα. Ολοι κανατε λαθος. Ο τιτλος τα λεει ολα γι'αυτο και αυτη τη φορα, ηταν το πρωτο που εγραψα.Ναι αργησα λιγο, το ξερω, αλλα το σπιτι μας ειναι κρυμμενο πισω απο ενα τεραστιο πευκο και δε το βρισκουν τα παιδακια να μας πουν τα αρχιμηνια και τα γνωστα, οποτε τωρα πηρα πρεφα, οτι αλλος ενας χρονος περασε χωρις να χασω ουτε ενα γραμμαριο.

Το 2014 μπηκε δυναμικα ... στο στομαχι μου κυριες και κυριοι. Αλλα οχι, μην φτασουμε ακομη στην κτηνωδια του χριστουγεννιατικου δειπνου ας δουμε το συγκλονιστικο πριν.
23:30 Το μαρουλι κοιμαται.
23:45 Το μαρουλι κοιμαται.
23:50 Το μαρουλι κοιμαται παρα τις απεγνωσμενες προσπαθειες την οικογενειας να κανουν οσο το  δυνατον περισσοτερη φασαρια μπορουν.
23:56 Ανοιγω με δυσκολια το ενα ματι. Με βγαζουν εξω στο μπαλκονι να δω τα πυροτεχνηματα (δεν εχω βουληση κοιμαμαι ακομη). Περναω ωραια, χρωματα στον ουρανο ,μουσικες, φιλια απο την φαμιλια και ευχες, μεχρι που συνειδητοποιω οτι φοραω καλοκαιρινα και εξω εχει 7 βαθμους.Παω να μπω μεσα. Ωπ χωρις να ακουσω τα καλασνικοφ;
Και μετα αφου γλιτωσαμε τα κρυοπαγηματα,μετα απο τις απαραιτητες μακαβριες δηλωσεις μου (γιατι καθε χρονο ανακαλυπτω μια καινουργια ασθενεια χαρη στο google την οποια και νομιζω οτι εχω ), εχουμε προβολη του πρωτου επεισοδιου απο τις Οικογενειακες Ιστοριες για το 2014 με τιτλο
"4 Ατομα Ενα Γουρουνι".

Αν και ανασαινω με δυσκολια, 2 ωρες μετα, τσουπ να μαι εκει κατω αριστερα να πινω βοτκες και να μπανιζω ενα πιπινι που πιθανοτατα εχει αποφυλακιστει λιγες μερες πριν. Η γλιτωσε απο φονικη επιθεση λυσσασμενων σκυλιων δεν ειμαι ακομα σιγουρη. Και εκει που ειμαι ετοιμη να ανοιξω τα φτερα μου για το επομενο μπαρ τσουπ, νεαρος αγνωστων λοιπων στοιχειων ερχεται να χειροκροτησει την ομορφια μου. Την χειροκροταει, μου φιλαει τα χερια τα ποδια, και μου ανακοινωνει οτι θα γινω γυναικα του, γιατι τον εχω τρελανει, και οτι θα με παρει στην Πορτογαλια να σπειρουμε πορτογαλακια. Σαν μια σωστη κυρια μου ειμαι, ριχνω χυλοπιτα πασπαλισμενη με γκλιτερ ( οτι προτιμω τα κοριτσια) για να παει ευκολα κατω και φευγω.

Αυτη ηταν η πρωτη γαματη αποφαση για την νεα χρονια, γιατι εννοειται οτι ο τυπος με ακολουθουσε φωναζοντας το ονομα μου, ακολουθωντας με σε τουαλετες, και γενικοτερα κανοντας οτι μπορει για να με εκνευρισει  ενω δε παρελειψε να κατσει σε ενα τραπεζι μονος του, απεναντι ακριβως απο εμενα και την παρεα μου, και να με κοιταει ολο το βραδυ με νοημα στα ματια.
Ενταξει ισως και λιγο πιο κατω. Περιττο να αναφερω οτι ακομα δεχομαι σχολια, που ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΕΙΑ ετσι;

Αλλα σταματαει η πολυποικιλη ερωτικη ζωη του Μαρουλιου εδω; Οχι φυσικα. Κατι λειπει απο αυτην την βραδια.Α ναι μαλλον θα ειναι το πιπινι, που ερχεται απειλητικα προς το μερος μου με βλεμμα "θασουγαμησωτομυαλο".Και δωστου γελακια με το πιπινι, και δωστου σφηνακια με το πιπινι, και αρχιζω και σκεφτομαι οτι μπερδεψα τις γιορτες και εχουμε Πασχα λιγο πριν το Χριστος Ανεστη, δωστου να κλαιω στον μπαρμαν γιατι το πιπινι θα το ξαναδω μονο με τη βοηθεια της Νικολουλη. Η εστω του Παμε Πακετο.

μικρο πι.ες γιατι τωρα μου ρθε
 Εσυ αγνωστε ψηλε μουσατε, μου με εβγαλες φωτο σε γνωστο μπαρ των Χανιων που ξεκιναει απο 2 και τελειωνει σε ξ, οταν ειπες οτι τη θες για προσωπικη χρηση εννοουσες να τη βαλεις σε κανα αλμπουμ ε; ε;


Λενε οτι , ο,τι κανεις την πρωτη μερα του χρονου,θα το κανεις για ολη τη χρονια.
Παρολο που μου το χει πει η γιαγια μου, η μαμα μου, οι φιλοι μου και μια διαφημιση, εγω δε τα πιστευα, λεω πιπες λενε σαν τοτε που μου λεγανε οτι τα παραπανω μου κιλα θα τα παρω σε υψος.
Και ξημερωνει κυριες και κυριοι η επομενη μερα (2 ωρες μετα που κοιμηθηκα) και μαντεψτε τι περιελαμβανε: φαγητο , λιγο φαγητο ακομα, και για επιδορπιο πολυ φαγητο,εναν πορτογαλο που εμφανιστηκε στο μπαρ που ημουν , και εκατσε απεναντι μου ακριβως κανοντας με να νιωσω πολυ ανετα, και λιγη ωρα μετα, ακριβως διπλα πισω μου εκατσε το αγνοουμενο τεκνο, μαζι με αιθερια υπαρξη. Τρομαξα φιλες και φιλοι και δε ξαναβγηκα. Πολυ φοβαμαι οτι αν συνεχισουσε ετσι το '15 θα με βρει , ειτε 520 κιλα, ειτε με καταθλιψη απο τις πολλες χυλοπιτες η στη καλυτερη με κουτσουβελo αγκαλια καπου στην Πορτογαλια.



Η δικη σας αρχη του '14 πως ηταν αληθεια;







πι.ες ξερετε ηδη πως εχετε τις καλυτερες ευχες μου για το νεο ετος, δεν θελω να πιασω τωρα υγειες,ευτυχιες,αγαπες,δημιουργικοτητες,καιτουχρονουδιπλες,γιατι  ξερετε δεν μου αρεσουν οι φλυαριες

Sweet dreams are made of beer

Eιχαμε που λετε μια εργασια στη σχολη, ξερετε απο αυτες τις ομαδικες που δουλευουν οι μισοι, και οι αλλοι μισοι διαλεγουν την γραμματοσειρα στο power point που θα κανουν οι πρωτοι; Α να μπραβο, τετοια. Εγω που λετε ανελαβα το πιο δυσκολο και απαιτητικο κομματι της εργασιας, ενα κομματι που χρειαζεται δυο ωμους γυμνασμενους και σκληρους σαν του δικους μου, για να ανεβουμε τον γολγοθα του δεκα : επρεπε λοιπον να κατεβασω 3 ολοκληρα βιντεακια απο το youtube. Και μαθαινω σαστισμενες κυριες και αδιαφοροι κυριοι, οτι μπορω να τα κατεβασω βαζοντας πανω στη διευθυνση ενα απλο ss αναμεσα στο www και το youtube.
Περιττο να σας πω οτι εγινε χαμος στο σπιτικο μας, εγω να πεφτω απο τα συννεφα, η συγκατοικος μου να προσπαθει να με σηκωσει σαστισμενη και αυτη απο το βαρος των γνωσεων, ιαχες, επιφωνηματα, το να τα αλλο, ωσπου χιλια ζορια και 15 λεπτα μετα, τα καταφερνουμε.Παμε που λετε στη σχολη, ξεκιναμε και προβολη και






κλαπ κλαπ κλαπ.



Αυτη που λετε, ηταν η πιο συγκλονιστικη στιγμη της εβδομαδος, γιατι εφτασα αγαπητοι αναγνωστες , να ειμαι 22 χρονων πιπινι, και να μαι κλεισμενη μεσα στο σπιτι, αγκαλια με την κουβερτα, προσπαθωντας το μισο βραδυ να τα περασω τη κλωστη στη βελονα, και το αλλο μισο ακουγοντας Βεμπω.

Ωπα αγαπητε αναγνωστη, μη κανουμε 2 παραγραφους και ενα βιντεο απο το youtube προλογο αμεσως να βαρεθεις. Μπορει τη μερα να ειμαι η γιαγια που βριζεις στα αστικα, αλλα τα βραδια μεταμορφωνομαι σε Θεοπουλα.Και εφτασα μεσω Αλασκας στο ψητο που κρυωσε : κανω ονειρα, αγαπητοι φιλοι, αλλα τι ονειρα..

1.Οτι ταξιδευω και κατι παει στραβα. Το τι αναμονη εχω τρενα στα εξωτερικα δεν περιγραφεται. Το τι τρεξιμο ριχνω καθε βραδυ για να μην χασω το αεροπλανο, και το τι ωτοστοπ εχω κανει γιατι ο γκομενος που ακολουθω μου την εχει δει Γκιουλιβερ, ας μην σας το πω και κουραστειτε. Ασε το αλλο που κλεινω στην αρχη λαθος εισιτηρια, και ολο το υπολοιπο βραδυ με βριζω και μου πεφτει η αυτοπεποιθηση και αντε να τη σηκωσω μετα

2. Σαιξπυρ χωρις το σαιξ. Ψεμματα ειπα ρε για να μην καρφωθω, μην μασατε, το σεξ εννοουσα.Καθε βραδυ και με αλλον ρε σεις.  Και δε το φχαριστιεμαι και καθε φορα. Δηλαδη κατσε, και ειναι δικο μου το ονειρο, και δε περναω και καλα;Ασε που ξυπναω αναμαλλιασμενη με αναψοκοκκινισμενα μαγουλα, και αντε μετα να τους πεισω ολους οτι εχεις παρει το δρομο του θεου

3.Ευγενικοι αστυνομικοι. Προκειται για ενα κλασικο αλλα παραλληλα συνδιαστικο ονειρο του τελευταιο μηνα. Εκει που ειμαι εγω απλα πανεμορφη, ερχεται ενας ευγενικος αστυνομικος που ευγενικα με προειδοποιει οτι θα ακολουθησουν σκηνες απο το προηγουμενο ονειρο, και γω τρεχω στα λιβαδεια, μπας και γινει το θαυμα που γινε και στον Forrest τον Gump, και τη γλιτωσω.Γενικα, εχω βασιμες υποψιες οτι γι'αυτο το ονειρο ευθυνεται ο γειτονας μου, που τα μεσημερια ακουει Nivo.

Bonus Με τον φοβο οτι με διαβαζει η Κατια η Ζυγουλη σας λεω το τελευταιο ονειρο που μπορει να μην ειναι καθημερινο της απογευματινης ζωνης, αλλα ειναι απο αυτα της prime time του Σαββατου: Ο Σακης Ρουβας αποφασιζει οτι εγω ειμαι η γυναικα της ζωης του,και με παει βολτα με την λιμο του ενω με ταιζει σταφυλια και μου τραγουδαει το Ολα καλα.

Τωρα που το θυμηθηκα, Σακη, δε φτανει που ερχεσαι στα Χανια 100 μετρα απο το σπιτι μου και δε λες τιποτα, δε φτανει που δε μου απαντας, δεν διαβαζεις καν τα μηνυματα μου ρε;

Απαντα μου  θα φαρμακωθω και θα χασει η ελλαδα μια πιθανοτητα να γιορτασει ενα Πουλιτζερ,



p.s δεν πιστευω να νομιζετε οτι το εχω γραψει το κειμενο απο νοεμβρη, αλλα ξεχασα να το ανεβασω ε;

I love amoxil more than myself

 Προβληματιζομαι με τοσα θεματα τελευταια που οταν πινω δεν φιλοσοφω πια αλλα σκεφτομαι θεματα πτυχιακης,και δεν αναφερω το ονομα του πιπινακιου που με ποδοπατησε σα να ημουνα κατσαριδα με φτερα αλλα το μικρο του Τσεχωφ.Σοβαρα τωρα, εχω ηδη εξαντληθει και φανταστειτε ουτε καν μπορω να μιλησω για την διπλωματικη μιας και οπως φανταζεστε χρωσταω πολλα - λεπτομερειες δε μπορω να σας πω σε περιπτωση που αυτο το κειμενο πεσει στα χερια των γονιων μου.

Σημερα ομως πηρα μια μεγαλη αποφαση , την οποια και θεωρω ενα κομβικο σημειο στην ακαδημαικη μου καργιερα. Μιας λοιπον που ολοι εχουν φαγωθει οτι το θεμα της διπλωματικης πρεπει να μας αρεσει γιατι θα ειναι το πιατο ημερας για ενα εξαμηνο , αποφασισα και εγω να διαλεξω μουσακα. Ανακοινωνω λοιπον επισημα οτι θελω να ασχοληθω με την ερωτικη ζωη στα θεατρικα εργα. Ποιος πηδαει ποιον , γιατι, σε ποια σταση, ποσο κραταει και τι λεει γι'αυτο ο Φρουντ και ο Ασκητης. Θα κανω μια διπλωματικη που θα μεινει αξεχαστη τοσο στους συμμαθητες οσο και στους γονεις μου, που δεν με αφηνουν να μυρισω κρινο γιατι νομιζουν οτι θα γινει (ξανα) το μοιραιο .

Σα να μην εφταναν ολα αυτα, φιλες και φιλοι σε περιπου 10 ωρες θα βγαλω τον φρονιμιτη μου.Αυτη ειναι μια αλλη πονεμενη ιστορια, στην οποια το μονο παρηγορο ειναι οτι θα εχω με συνταγη γιατρου παυσιπονα που για καποιο λογο κανουν τον Μουζουρακη να φαινεται μια  νηφαλιοτητα με ποδια μπροστα μου. Το ακομα πιο παρηγορο βεβαια ειναι οτι η οδοντιατρικη εχει πιπινακια .Βεβαια απο ολους τους χαριτωμενους οδοντριατρους που βγαζει αυτη η σχολη εγω ειχα εναν κυριουλη που ηταν λιγοτερο σεξυ και απο αυτο το σωληνακι που σου ρουφαει τα σαλια οσο σου μιλαει σε εξεταζουν . Και νταξει αυτο, παει στο διαολα, αλλα το οτι με αποκαλουσε μωρο του ηταν κατι χειροτερο και απο το σφραγιζμα που μου κανε χωρις αναισθησια.

Και μιας που φτασαμε στη πληγη μου ας ριξουμε λιγο αλατακι ακομα μιλωντας για την πορτοφολα μου η οποια εχαθη σε γνωστο μπαρ της Θεσσαλονικης.
Το πορτοφολι αυτο πουτανακι που μου το πηρες, το χα παρει απο την Πορτογαλια, και ειχε συναισθηματικη αξια αλητη γιατι μετα δεν ειχα λεφτα να φαω δυο μερες. Αυτο το πορτοφολι κυριε εχει ταξιδεψει στα περατα του κοσμου, και αν και μια φορα στη Kυπρο το εσκασε απο τη τσαντα μου μαζι με μια σερβιετα , γυρισε στα χερια μου γονατιστο, και ερχεσαι ΕΣΥ για να μου το παρεις μεσα απο τα χερια μου ανελεητε; Πορνε της χλωριδας, βρωμερε και τρισαθλιε που με τα λεφτα που χα μεσα να παρεις βιαγκρα και αυτα να μη λειτουργησουν. Πονεσα αλητη, κατι μεσα μου ραγισε. αλλα τωρα ειμαι καλα,το ξεπερασω, δεν κλαιω πια , εχω βρει ηδη το επομενο.

Ενος λεπτου σιγη παρακαλω (για τις ωρες που εκατσα στη ζωγραφικη )

Θα σας εγραφα τωρα μια κειμεναρα 3000 λεξεων με θεμα την παρουσια των γυναικων στο θεατρο απο την εποχη που οι Αιγυπτιοι θεσαν βασεις με τις επαναλαμβανομενες τελετες τους αλλα εχω να πω δυο κουβεντες με τον Μορφεα.


πι.ες αν παθω τιποτα αυριο κατα την εξαγωγη του πολυαγαπημενου μου φρονιμιτη να πειτε στη μαμα μου οτι εγω ετρωγα τα σοκολατακια απο το συνθετο και οχι ο αδερφος μου.

Εμενα οι φιλες μου ειναι, Μικρες χελωνες.

Αγαπημενοι φιλοι και φιλες, επιτελους ηρθε η μερα που οι αναγνωστες μου εγιναν 164.Η μερα οπου μπορω επιτελους να μιλησω χωρις να φοβαμαι οτι θα με καψουν σε δημοσια πυρα μαζι με το καθυστερημενο λαπτοπ μου.Η ωρα που θα μιλησω εξω απο τα δοντια χωρις να φοβαμαι οτι καποιος θα μου πει οτι εχω μαρουλακι αναμεσα στα δοντια μου.

Ηρθε η νυχτα μερα που θα γραψω για το ΤΙΤΣΟΥ.

Ωπα ,ωπα δε θελω πανικο.Το τιτσου δεν ειναι καποια αρρωστια, φυτο, φαγητο,πολη της Ασιας (καλα ισως και να ναι ,απο γεωγραφια ξερω μονο που ειναι η Κρητη και αυτο , μονο στο χαρτη της Ελλαδος) ,τιτλος τσοντας ή ολυμπιακο αθλημα.Το τιτσου ειναι το 65ο μαθημα της σχολης μου, και ενας απο τους λογους που δεν θα παρω ποτε πτυχιο.

Πολλοι πολεμησαν το τιτσου.Πολλοι μας εβρισαν.Μας εδιωξαν απο το τραπεζι τους. Κουνησαν το κεφαλι τους δεξια-αριστερα (x2) απο λυπηση,προσευχηθηκαν για μας και tweetαραν ζητωντας τη θανατικη μας καταδικη λες και αυτοι οι αναμαρτητοι ποτε δεν εχουν υποπεσει σε πειρασμο....But οπως και να χει,θα γυρισει ο τροχος και θα ρθει η ωρα που θα νιωσετε οπως ενιωσα και εγω, αλλα θα ειναι αργα γιατι θα σας εχω κραξει ηδη στο μπλογκ μου.. Για την ωρα, αν εισαι αγαπητε αναγνωστη ενας απο αυτους,πατα τωρα Ctrl και F4.

Και τωρα που μειναμε μεταξυ μας ηρθε η ωρα να πουμε μερικες αληθειες : το τιτσου ειναι σαν τα μεταξωτα βρακια : θελει τους καταλληλους κωλους. Και μιας που το φερε η κουβεντα ας αναφερουμε εδω δυο ψυχες καπου στο βορρα που νομιζουν οτι παιζουν τιτσου ενω κατα βαθος παιζουν βιολι χωρις καν να εχουν μαθει τις νοτες. Επειδη το κειμενο βασιζεται σε αληθινα γεγονοτα και δεν θελω να θιξω καποιον ας πουμε την πρωτη ψυχη Μ. η οποια τυχαινει να ειναι και συγκατοικος μου) και τη  δευτερη Χ.  (που τυχαινει να μην ειναι συγκατοικος μου).

Η Μ. και η Χ. λοιπον συνηθως ειναι συμπαικτριες και εχουν δωσει στην αξεπεραστη αυτη ομαδα το ονομα "Μικρες χελωνες" γιατι και αυτες εχουν μασησει το παραμυθι του "Η ελπιδα πεθαινει τελευταια" ενω ειναι κοινο μυστικο οτι ο τελευταιος που θα πεθανει ειναι ο Μητσοτακης.
Εχοντας λοιπον την ελπιδα οτι παρολο που χανουν 995 - 5 θα ερθει το Αγιο Πνευμα και θα τους μαθει να παιζουν, κοκορευονται ασυστολως και κανουν τα καμποσα υποαναπτυκτα αρχιδια μας διπλασια σε μεγεθος.Εννοειται οτι καθε φορα που χανουν [ το καθε φορα θα μπορουσε να χρησιμοποιηθει και ως παντα] φταιει η κωλοφαρδια των αντιπαλων. η τραπουλα που καποιος την καταραστηκε για να χανουν μονο αυτες,η πανσεληνος, η κουραση και τα μαυρα πιπινακια της θεσσαλονικης που παθαινουν τη πλακα τους με μερικες απο μας.

Ηρθε η ωρα ομως για μερικες αληθειες οπως και ειπα προηγουμενως. Καταρχας το "Μικρες Χελωνες" , δεν ειναι ονομα για ομαδα τιτσου. Ειναι τιτλος για τσοντα που απευθυνεται σε παιδοφιλους χελωνους.Και αν νομιζετε οτι δεν υπαρχει τσοντα με χελωνες δειτε ΑΥΤΟ. Επισης το τιτσου ειναι ενα παιχνιδι που οτι και να λεμε, βασιζεται καπως στην τυχη.Μπορει να εισαι ατυχος μια μερα, μια βδομαδα, αλλα 2 χρονια δεν λεγονται γκαντεμια λεγονται "ας το γυρισω στη πασιετζα".Για να μην το ξεχασω,το να λες "Εγω ειμαι ηθικη , παρε πισω συμπαικτη το 2 που μου δωσες για να κανω βομβα" δεν σε κανει λιγοτερο κλεφτη, και μαντεψε τι... και χωρις τους φακους επαφης σου να παιζεις παλι κλεφτη θα σε λεμε. Επισης μην χαιρεστε καθε φορα που κλεβετε επιτυχημενα, γιατι το να κλεψεις και να χασεις θεωρειται η υπερτατη αποτυχια μεγαλυτερη και απο το ονομα της ομαδας σας.

Ας προσθεσω μια ακομα κουκκιδα στην ατελειωτη λιστα των λογων που εγραψα ολοκληρο κειμενο για σας..Θυμαστε ολες σας τις νικες -λογικο θα μου πεις αφου μετρουνται στα δαχτυλα του ενος χεριου και αυτο αν βαλετε μεσα και αυτες που νικησατε ασκωντας βια - αλλα και παλι λιγο αξιοθρηνητο αν το καλοσκεφτεις.Θα μπορουσα να το παρομοιασω ισως με το να χειροκροτουσατε οταν καποιος αναφερει το ονοματεπωνυμο σας, αλλα ουτε αυτο αναφερει το πληρες μεγεθος της αποτυχιας σας.Να υποθεσω οτι του χρονου τον Ιουλιο θα καταθεσετε στεφανια στη βεραντα του πατρικου μου και θα ριξουμε πιστολιες εις μνημη της ΜΙΑΣ κερδισμενης σας παρτιδας;

 Α μισο,μισο παιδια εχω μια κουκκιδα ακομα.
"Ναι αλλα παντα τερματιζουμε" λεει η Μ. αφηνωντας αφωνη κυριως εμενα.Ναι τερματιζετε γιατι ειναι τιτσου και οχι μαραθωνιος. Ειναι δυο ομαδες, και βγαινετε δευτερες.Σα να χαιρεστε γιατι σας εκατσε το γκομενακι γιατι τον εχετε κλειδωσει στο υπογειο με τις selfies σας, και τον ταιζετε βιαγκρα .Ουαου.Χειροκροτημα και μονο που το σκεφτηκα.

Τελος σατανουλες, παρολο που θελετε να πεισετε τους παντες οτι εχω παντα καλο φυλλο ( γιατι κατουρησα στο πηγαδι οταν ημουν μικρη) , και παραπονιεμαι αδικα οφειλετε να δειτε και αυτο απο το προσωπικο μου αρχειο.

και οι 10 κανονες του τιτσου που θα προτεινα να εκτυπωθουν, να πλαστικοποιηθουν και να αναρτηθουν σε καθε χωρο που προσφερεται για τιτσου.

1. Ου κλεψεις.

2.Ου ξαναμοιρασεις τα φυλλα με την δικαιολογια οτι προεκυψε καποιο προβλημα κατα τη διαδικασια μοιρασματος επειδη ΕΣΥ ειχες σκατοφυλλο.

3.Ου αποκαλεσεις τον αντιπαλο επιθετα που ντρεπομαι να αποκαλυψω επειδη κερδισε ή τον συμπαικτη επειδη χασατε.

4.Ου κανεις μεγαλες δηλωσεις κατα τη διαρκεια του παιχνιδιου, γιατι πολλαπλασιαζεται με το 10 η χαρα του αντιπαλου οταν σε νικησει

4.Ου πανυγηρισεις επειδη κερδισες ενω ειχες 4 ασσους , 2 δρακους και μια κεντα απο το μαγιονγκ μεχρι τον παππα.Το οτι κωλοτρυπιδα σου εχει διαμετρο 40 εκατοστα,  δεν σημαινει οτι ξερεις και να παιζεις.

5.Ου σηκωσεις χερι στον αντιπαλο.Η ποδι.Η τασακι. Η ποτηρι με νερο.

6.Ου αναφερεις μια νικη που ειχες δυο χρονια πριν για προφανεις λογους.

7. Ου κρατησεις μουτρα, περισσοτερο απο δυο λεπτα μετα τη ληξη του αγωνα.

8.Ου αρνηθεις να μοιρασεις ενω ειναι η σειρα σου,επειδη εχασες.Εισαι ενας looser οχι κουλος.

9. Ου κοιταξεις τα φυλλα αντιπαλου, και στον 10ο γυρο πεις "Μαζευεις λιγο τα φυλλα σου,τα βλεπω ολα"

10. Ου δωσεις στην συμπαικτουρα σου απο 8 και κατω εκτος και αν ειπες Grand, ή αν το μεγαλυτερο σου ειναι το 6 .




πι.ες σας αγαπω και ας ειστε Μαυρα Χαλια.

Ας γινει .

Οπως ολοι ξερουμε ζουμε δυσκολους καιρους: πανεπιστημια κλεινουν. φασιστες υπαρχουν, ανθρωποι αυτοκτονουν γιατι δεν εχουν να φανε,φοιτητες στη θεσσαλονικη εχουν 40 λεπτα μεχρι την πρωτη Οκτωβρη,καζανακια σταζουν και δεν εχουμε λεφτα να το φτιαξουμε οποτε καθε φορα το παιζουμε Τιτανικος και βγαζουμε νερα με τη λεκανιτσα και παει λεγοντας.

Ειμαι σιγουρη οτι μου στρωθηκατε τωρα παρεα με μια τσαγιερα,και περιμενε να διαβασετε σοβαρο πολιτικο αρθρο γεματο μηνυματα και κοινωνικη κατακραυγη, ετοιμο να δωσει μια κλωτσια στα αρχιδια του συστηματος.
Ωπα,Ωπα guys καταρχην με αγχωνουν οι προσδοκιες σας και επειτα, σε ποιον θα πω τον προσωπικο  μου πονο, αν οχι σε μια σελιδα στο ιντερνετ που ειναι προσβασιμη σε ολους,  ενω η κορυφωση της επιτυχιας της ειναι οτι εγινε σελιδοδεικτης στον υπολογιστη του αδερφου μου;
Στα λογια μου ερχεστε.

Οταν τον ειδα που λετε, αρχισα να ακουσω  καμπανες, και μπρος στα ματια μου, αρχισε να τρεχει η ζωη μας σαν ταινια και λιγο πριν τα βαφτησια του τριτου μας παιδιου , εγινε διαλειμμα για διαφημισεις και καπου εκει καταλαβαινω οτι η τεστοστερονη με ποδια εχει σταματησει να εξηγει αυτο που τον ρωτησα,και εγω πρεπει να προσποιηθω οτι καταλαβα χωρις να θυμαμαι καν την ερωτηση.

Λεω κατευθειαν στον εαυτο μου - Κατσε Μαρια, σε ξερω, παλι νομιζεις οτι εισαι η Ιουλιετα και αυτος το γνωστο σε ολους ανηλικο , και εχεις αγορασει εισιτηριο για την παρασταση , πριν καν αρχισουν οι προβες-, αλλα εννοειται οτι δεν με ακουσα και συνεχισα την προβολη.

Ειδα που λετε στα ματια του σεξ,μια σχεση,ενα ταξιδι στην Ιταλια,και μια τουρτα σοκολατα , αλλα αυτος ειδε στα ματια μου, τους φακους επαφης μου. ΜΟΝΟ. Εκει που ολα εδειχναν λοιπον οτι το Μαρουλι θα γινει σαλατα, μας προεκυψε χυλοπιτα.

Το ξερω, ειναι σαν να σας λεω οτι οτι η Παολα σνιφαρει κοκες στα αποχωρητηρια των κυνοτροφειων που αδει, - δυσκολο να το πιστεψετε, αλλα αυτη ειναι η πικρη,γυμνη αληθεια που στην περιπτωση της Παολα εχει και ψευτικα βυζια. Ναι ειναι αληθεια, πεταξα σε καποιον το μπαλακι, και οχι απλα δεν τον πετυχα, αλλα ουτε καν εσκυψε να μου το πιασει.

Νταξ, ημουν κυρια ομως εχω , και κυρια παρεμεινα , Ουτε κλαμματα,ουτε υστεριες, ουτε πολυωρες συζητησεις για το γιατι εβαλε 2 τελιτσες στο μηνυμα και οχι μια και πως θα ηταν ο κοσμος αν ολοι βαζαμε 3 τελειες.  ουτε καν του κανα like ολο νοημα στο facebook.Ναι. Αληθεια.Στην αρχη, εκανα την παπια, σεξυ μεν, παπια δε, και συνεχισα να προσποιουμε το συμβολο του σεξ, μηπως και τον πετυχω σε μια ευαισθητη στιγμη και τον αποπλανησω. Οταν ειδα οτι αυτο δε πιανει προχωρησα στο plan B που εχω δει στις ταινιες: τον αγνοησα για να καταλαβει τι εχασε. Το προβλημα με αυτο το plan ειναι οτι δεν με ειχε προσεξει ποτε για να καταλαβει οτι τον αγνοω, οποτε με αγνοησε πιο σκληρα απο οτι τον αγνοουσα εγω.

Κατσε ρε αλητη, που στην αρχη ντρεπομουν να πω για την απορριψη σου στις παρεες μου, γιατι νομιζα οτι θα με περνουσαν για φαντασιοπληκτη, που στις εξομολογησεις της Lifo 4 φιλοι ειπαν οτι εισαι μαλακας, που ο διαχειριστης της πολυκατοικιας μου , μου ειπε οτι εισαι τοιουτος και να μην ανησυχω γιατι ο γιος του ειναι αντρακλας , αλλα ετσι ειναι, οταν καποιος αλλος θα χαιρεται  την 1,71 cm κορμαρα μου, τα 88 προβατα και τα 4 στρεμματα ελιες σε ορεινη περιοχη τσι Κρητης τοτε ρε, τοτε θα εισπνεεις και σε καθε εκπνοη θα λες το ονομα μου..


Μεχρι τοτε ομως εγω δεν θα κατσω με τα χερια σταυρωμενα να κοιταω το ταβανι, ρωτωντας τις αραχνες αν ζεις ο Μεγας Αλεξανδρος, αλλα θα προχωρησω δυναμικα στο Plan C στα πλαισια του οποιου θα σας παρακαλουσα απο εδω και περα να με αποκαλειται Αδερφη Μαρια (ολοκληρο θα ειναι Αδερφη Μαρια η Πενταγιωτισσα, σε περιπτωση που σας ρωτησει ο εν λογω αλητης την ωρα που πινει )


Αχ,και παλι αχ,Σατανουλη και δε σε εχω πισω μου.

(Το θελημα του Θεου)

Eιμαι αγγελος του Τσαρλι.Νεοσυλλεκτος.

 Ημανε που λετε πριν απο λιγες ωρες σε ενα οικογενειακο τραπεζι, απο αυτα τα κλασικα, που περιλαμβανουν αφθονο σπιτικο φαγητο με 8000 θερμιδες , τουλαχιστον ενα μικρο που θα πεσει και θα κλαιει μεχρι να δακρυσει η ψυχη σου και κυριως αβολες στιγμες. Εκει λοιπον αναμεσα στις χριστοπαναγιες προς ιντερνασιοναλ και μη πολιτικα προσωπα, αναψε ξαφνου ενας προβολεας πανω στη μουρη μου και ο θειος μου με ρωτησε ποτε θα παρω πτυχιο.Οπως το φανταστηκα η απαντηση μου " Εχω ακομα" δεν ικανοποιησε τους αγαπημενους συγγενεις  που ειχαν σταματησει να μιλανε και κρεμοντουσαν απο το τρυπημενο μου χειλος περιμενοντας την απαντηση, οποτε αρχισε μια βροχη διευκρινιστικων ερωτησεων απο ολες τις κατευθυνσεις.Εγω εβαλα στο στομα μου μιση φετα ψωμι, 8 πατατες, και τρια κεφτεδακια, μηπως και ξεχασουν την ερωτηση αν αργησω να απαντησω,αλλα η συνεντευξη τυπου δεν ειχε σταματησει εδω.Καπου αναμεσα στο αν εχω γκομενο,και το αν μου αρεσουν οι κομποι που εχω στα μαλλια μου, σηκωθηκα και καλα να παω τουαλετα, ενω ηθελα βασικα να βρω μια εικονα του Χριστουλη και να κανω μια προσευχη μπας και αλλαξει το θεμα της συζητησης και με αφησουν να παρω 3 κιλα σε ενα βραδυ με την ησυχια μου.

Γυρναω που λετε, κιουρια ενα εικοσαλεπτο μετα, με τη δικαιολογια οτι ειχε ουρα ,και φλερταρω με το νεοφερμενο ψητο, ΜΕΧΡΙ κυριες και κυριοι, που το δεξι μου αυτι που δε συμμετειχε στο φλερτ πιανει το θεμα συζητησης : κλεφτες, πατρικο, πασχα.







   Ωπα , Ωπα

Μολις ακουσα, οτι το Πασχα ενω ημουν μονη μου σπιτι και εκανα μπανιο , μπηκε καποιος στο σπιτι και μας εκλεψε λεφτα η ειναι η ιδεα μου;
Κατσε , κατσε, ενω ημουν βρεγμενη,γυμνη,μονη,με ενα σαμπουαν για μικροφωνο, καποιος εκανε βολτες μεσα στο σπιτι μου;

To μυαλο μου ωρες μετα,βουιζει ακομα.Τοσα ερωτηματα,τοσοι προβληματισμοι.
Κανω στα αληθεια τοση ωρα μπανιο; Γιατι το εμαθα τεσσερις μηνες μετα, και μαλιστα μπροστα σε αγνωστους;Γιατι δεν περιμεναν να βγω απο το μπανιο και να με βιασουν; Γιατι το σκυλουρι μας δε δαγκωσε τον κακο οπως τις ταινιες; Ακουσε ο κλεφτης το παραφωνο τραγουδι μου,και αν ναι του αρεσε;Πως θα ξανακανω εγω μπανιο μονη μου;

Eχουν περασει περιπου 4 ωρες απο την στιγμη που το εμαθα.Nιωθω ακομα σαν να μου πηραν το στρωμα ενω κοιμουμουν, το πιρουνι ενω ετρωγα, το γκομενο ενω κοιτουσα την ωρα, αν και αυτο το ανωνυμο μηνυμα

καταφερε να ηρεμησει την βιασμενη μου ψυχουλα.

Ολοι στο σπιτι κοιμουνται σα να μη συνεβη τιποτα-ενταξει ο αδερφος μου παιζει Lol αλλα η κατασταση δε διαφερει και πολυ απο των γονιων μου -ομως εγω και τα αναπαντητα ερωτηματα μου ειμαστε αγρυπνοι φρουροι με οπλο ενα αιχμηρο,θανατηφορο πορτοκαλι πενακι και ενα αποσμητικο σπρευ, και σε περιπτωση που ακουσω εστω και το παραμικρο τριξιμο θα ορμησω σαν το πρωτοπαλικαρο τον Λεοραρντ

 και θα παρω πισω την Πολη.


 Σε περιπτωση που δεν με κλεψουν μαζι με το λαπτοπ την ωρα που θα γραφω το επομενο κειμενο θα τα ξαναπουμε συνΖΖζζζζΖΖΖζζζζΖΖΖζζζζ

Hello to my fans *

Αγαπητοι αναγνωστες, μην νομιζετε οτι δεν ειχα ορεξη ουτε να γραψω status στο Facebook γι'αυτο και χαθηκα, το εκανα κυριως για να σας αφησω μονους ωστε να καταληξετε στο ποσο μ αγαπατε.Απο την τελευταια φορα που τα ειπαμε δεν αλλαξαν και πολλα : το μαρουλι ψαχνει γκομενο, δουλεια, λεφτα,προσωπικοτητα και χμ, θα ηθελα και ενα καινουργιο χομπυ.

Το καλοκαιρι μου ηταν γεματο και σχεδον δεν προλαβα να σκεφτω οτι ειμαι μια αποτυχια χωρις δουλεια που καθεται ολη μερα σπιτι.Ευτυχως ηρθαν και ανθρωποι αγαπημενοι απο τα βορεια και τους εκανα τουρ  στις ομορφιες της κρητης και καπως ετσι απεκτησα ενα μαυρισμα που θα ζηλευαν χιλιαδες κοπελες που καταφευγουν στα σολαριουμ.

 Ωντας τρικολορε πλεον -με ενα βαθυ ασπρισμα στο κωλο-δε δυσκολευτηκα να βρω την καλοκαιρινη μου αγαπη.Ενα αγορι,ολο τρελα,ολο τσαχπινια,χαρη και ευγενεια, μια καυλα με ποδια, ενα πλασμα με φανερα και κρυφα ταλεντα,ενας Αντρας κυριες και κυριοι , ενας αντρας -λεω συγκινημενη-  που κατεστησε σαφες οτι αν ημουν η τελευταια γυναικα πανω στη γη, θα ανοιγε μια τρυπα στο χωμα και αυτη θα ηταν η ερωμενη του.

 Ας μη παραπονιεμαι ομως, μπορει στο μαυρισμα και στα ερωτικα τα πραγματα να μην πηγαν οπως τα περιμενα αλλα τα επαγγελματικα μου απογειωθηκαν, ακριβως δηλαδη οπως τα λεγε το ζωδιο μου στο cosmopolitan Αυγουστου.H μια προταση μετα την αλλη.Μπερδευτηκα δεν σας το κρυβω, ολοι με ηθελαν, αλλοι με επαιρναν τηλεφωνο και εκλαιγαν οτι η επιχειρηση τους θα κλεισει χωρις εμενα, αλλοι, εστελναν πεσκεσια σπιτι ,ενας με απειλησε κιολας,ετσι και γω δεν μπορουσα να παρω μια τελικη αποφαση κατω απο τετοια συναισθηματικη φορτιση. Καποια στιγμη ειχα κλειδωθει στο σπιτι μου και απ'εξω ειχαν μαζευτει καμια δεκαρια εργοδοτες και μου φωναζαν μεσημαριατικο

" 900 ευρω και ΑΣΦΑΛΙΣΗ"
"900 ευρω ,ασφαλιση και θα σου πληρωνω ΚΑΙ ΤΙΣ ΥΠΕΡΩΡΙΕΣ"
"900 ευρω,ασφαλιση,θα σου πληρωνω τις υπερωριες, και απο τις 8 ωρες θα καθεσαι τις 3"

Ειχα αποκλειστει στο ιδιο μου το σπιτι , το πανεμορφο σκυλι μας ειχε τρελαθει απο την φασαρια και το κοσμο και εκανε αναποδες τουμπες,και το χειροτερο απο ολα ειναι οτι δεν μπορουσα να ανοιξω στον ντελιβερα και τα σουβλακια θα κρυωναν,ετσι με αυτοθυσια βγαινω εξω και τους φωναζω


"Δεν θελω να δουλεψω ρε,δεν τα θελω τα λεφτα σας, εδω στο καναπε θα καθομαι ολο το καλοκαιρι και θα ξοδευω τα λεφτα των γονιων μου",και αυτοi εφυγαν με την ουρα στα σκελια.

Αλλη μια δυνατη και ευχαριστη στιγμη του καλοκαιριου ειναι οταν αποφασισαν να με πεισουν οτι ειμαι 23 χρονων και καλο θα ηταν σιγα σιγα να αρχισω να ψαχνω τον πατερα του παιδιου μου.Γεννηθηκα 18 Σεπτεμβριου του 1991, και συμφωνα με αυτο το site ειμαι 21 χρονων ή 263 μηνων, η 8010 ημερων, και μαντεψε μητερα μεχρι ποτε θα ειμαι 21.Ναι,μεχρι τις 18 Σεπτεμβρη.Και μετα μαντεψε ποσο χρονων θα ειμαι;Ναι 22.Οσο για το επιχειρημα "η στρογγυλοποιηση γινεται προς τα πανω" ας πουμε τοτε οτι ειμαι 30 να τελειωνουμε .Αντε τωρα ολοι μην σας ευχηθω καλο χειμωνα,.


Eτσι για το τελος, σας βαζω το hit του καλοκαιριου, το οποιο ο γειτονας μου κυριες και κυριοι το χε ανακαλυψει απο τελη Μαιου, και μας το εβαζε μερα-νυχτα ωστε να το μαθουμε και να κανουμε εντυπωση.Σε τοσο γαματη γειτονια μενω.






Ηello to my fans*
 (Ατακα πεσιματος προς Μαρουλι , Ιουνιος 2013)

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ (πριν γινουν γυναικες).

"Εχω εναν διακαη ποθο οχι για ανδρες,πουτσες και ηδονες αλλα για αισθηματα.Ειναι σαν μια ατελειωτη διψα,που οσο σπερμα και να καταπιω, δεν μπορω να τη σβησω.Φωναζα "θελω να αγαπηθω" στο συμπαν, μ'αυτο ακουγε οτι θελω να γαμηθω και ετσι πιστεψα οτι μεχρι εκει θα μπορουσα να φτασω.Με καλυπταν οι γκομενοι της μιας βραδιας.Αληθεια.Ναι αυτοι  που ξυπνας την επομενη μερα και αναρωτιεσαι που τον βρηκες,αν σε κερασε κανα αφροδισιο,ποτε θα φυγει,πως τον λενε..Θυμαμαι που γελουσαμε ολες μαζι καθε φορα που καποια μου λεγε "Πηδηχτηκατε δευτερη φορα;Αρα μιλαμε για σχεση ετσι";Τοτε ναι,μου αρκουσε.Επειδη δε πιστευα οτι υπαρχει κατι πιο βαθυ απο την καυλα και κανεις δεν ηταν εκει για να μου αποδειξει το αντιθετο.

Οχι.ΟΧΙ ΠΙΑ.Δεν θελω να με φιλησει καποιος τυχαιος,μονο και μονο επειδη ημουν ο πιο ευκολος στοχος στο μπαρ.Δεν θελω να αγγιξω ενα  πεος ,μονο και μονο επειδη μια γλωσσα, μου ειπε οτι ειμαι ομορφη.Θελω να το θελω.Να το θελω πραγματικα.Να σκεφτομαι μερα και νυχτα,οχι μονο το πεος,αλλα το προσωπο,το σωμα,το μυαλο,τις εκνευριστικες συνηθειες του,τις βλακειες που μου ειπε και με εκανε να κλαψω,τη στιγμη που ημουν διπλα του και ηθελα να ανοιξει η γη να με καταπιει.Να το θελω πραγματικα,τοσο ωστε να μιλησω στη μητερα μου γι'αυτο και να την κανω να με κοιταξει με ματια υγρα,χαρουμενα και γεματα συμπονοια.

Θελω τα χερια μου να προσπαθουν να τον αγγιξουν, σαν να ειχα μολις κατακτησει την αισθηση της αφης.Θελω τα χειλη μου να ζητανε μονο το σωμα του και η γλωσσα μου να γραψει πανω του τον πιο ερωτικο μονολογο,.Η ανασα μου να βγαινει , μονο για να την ακουσει αυτος και η πιο συνηθισμενη και βρωμικη  λεξη που θα πω να βγει απο μεσα μου μονο για να χαιδεψει τα αυτια του.

 Μα πανω απο ολα,θελω το μυαλο μου να συζηταει με το δικο του,και εκεινη την ωρα να μην σκεφτομαι τιποτα - ουτε καν το ποσο ευτυχισμενη ειμαι.

Ναι, θελω να μου γαμησεις το μυαλο..Να μου προσφερεις τη μεγιστη ηδονη, να χυσεις και το τελευταιο μου εγκεφαλικο  κυτταρο,να μην μπορω να φανταστω τιποτα χωρις να εισαι στην φωτογραφια,να μην μπορω να πω τιποτα χωρις να αναφερω το ονομα σου.Να βλεπω μια μπυρα,εναν καπνο,τα ξεχειλισμενα σκουπιδια στους καδους,τις εγκαταλελειμμενες βιτρινες και ολα να μου θυμιζουν εσενα και πριν απο σενα το τιποτα-σαν ποτε να μην υπηρξαν.
Και αν ποτε δεν μοιραστεις τις ιδιες αναγκες με εμενα,δεν πειραζει μου αφησες ενα μυαλο που εχει κανει το καλυτερο σεξ της ζωης του και ειναι ανικανο να γυρισει στις παλιες του συνηθειες.Παλιοτερα θα σε εβριζα μα τωρα σε ευχαριστω,αν και ποτε δεν θα το μαθεις.
Αλλα ποιος ξερει ισως στην επομενη σου μορφη να σου φανερωθω.


Ερωτα μου για σενα ειπε η Σαρα Κεην, μιας και για μενα ποτε δεν ηταν τιποτα ,θα προσθεσω εγω."

MΜΜ.. (οχι το σεξυ)

    Ειναι ψηλη, αδυνατη,εντονα μακιγιαρισμενη,με ισιωμενο μαλλι,πιασμενο ψηλα, αερινο φορεμα,και δωδεκαποντες γοβες με χρυσες λεπτομερειες.Σκλαβωσε το βλεμμα μου απο την πρωτη στιγμη που την ειδα και ξαφνικα μια σιωπη απλωθηκε σε εμενα και τον συνομιλητη μου, κατι σαν αυθορμητη ενος λεπτου σιγη,στη μνημη ολων των ταξιδιων που εχουμε κανει με την ryanair.Ταυτοχτονα γυρισαμε και οι δυο να δουμε την θεα που προσφερει η πισω βεραντα και για μια στιγμη ξεχασαμε σε πιο καταστρωμα θελαμε να παμε. Ναι,ναι αναγνωστη μου ειπα καταστρωμα,γιατι ημασταν σε πλοιο.Σε πλοιο που εφευγε απο τον Πειραια.Στις σκαλες αναμεσα στο εβδομο και το ογδοο πατωμα του πλοιου που εφευγε απο τον Πειραια και θα εφτανε μετα απο 9 ωρες στην Κρητη.

Να βγαλω το μισος μου σε λιστα με κουκκιδες  η να ξεδιπλωσω την ταλενταρα μου σε παραγραφους χωρις αρχη,μεση,τελος,τονους,και νοημα;Μωρε γιατι σκαω, αφου μου το χε πει ο δασκαλος στην τριτη δημοτικου,οτι γραφω ωραιες εκθεσεις-ας ακολουθησω το συστημα 1-4-1.

    Που λετε δεν μπορω να το καταλαβω αυτο.Λες "Ω μαλακα εχω 9 ωρες ταξιδι μπροστα μου,θα συρω βαλιτσες, θα περιμενω ορθια σε ουρες,θα ανεβω σκαλες,θα κοιμηθω σε καναπεδες γιατι δεν εχω παρει καμπινα,επιτελους, η ευκαιρια να βαλω τα χρυσομυγε δωδεκαποντα μου.".Στα αρχιδια μου αν εισαι αγαμητη και ψαχνεις τον ερωτα της ζωης σου στους καμαρωτους ,ειναι 6 το πρωι και εσυ κανεις 5 λεπτα να κατεβεις ενα σκαλοπατι επειδη ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΔΩΔΕΚΑΠΟΝΤΑ.

    Οχι να σας πω και κατι , επειδη και μενα η φωλια μου δεν ειναι φρεσκοκαθαρισμενη με χλωρινη, παρτε και την δικη μου βλαχογκλαμουρια:  καθε φορα που ταξιδευω, δεν βγαζω τους φακους επαφης μου,αλλα τους αφηνω στα ματια μου μεχρι να φτασουμε ακομα και αν νιωθω οτι οταν τους βγαλω θα μου φυγει και η κορη μαζι.

   Ας παμε τωρα στο αλλο μεγαλο κεφαλαιο με τον τιτλο ΗΣΥΧΙΑ.Aς παρουμε ενα υποθετικο σεναριο που μολις εβγαλα απο τη μητρα του μυαλου μου (τι σκατα λεω , φοβαμαι οτι μου ριξανε κατι στα γεμιστα).Ειμαστε που λετε χειμωνα στο αεροδρομιο-βαση της ryanair στο Μιλανο (τυχαια οσοι απο σας εχετε παει θα συμφωνησετε οτι ειναι απο τα χειροτερα της συγκεκριμενης εταιριας).Ειναι λοιπον γυρω στις 4 το βραδυ,και ο σεκιουριτας μολις εχει μετακινησει στην αλλη πλευρα του αεροδρομιου που μολις εχουν καθαρισει,το πληθος , και οι ανθρωποι προσπαθουν να ξανα-κοιμηθουν στα οχι και τοσο βολικα καθισματα.Εκεινη την ωρα , ΕΣΥ αγαπητε συνοιδοιπορε που για να εισαι αναμεσα μας ,φανταζομαι ταξιδευεις και εσυ πρωι πρωι , τι κανεις;
α) Βγαζεις τον σκασμο και προσπαθεις να κοιμηθεις.
β) Βριζεις τον σεκιουριτα, την porca puttana , την γκομενα σου και μετρας προβατακια.
γ).Χορευεις gangnam style,και χαζογελας οσο περισσοτερη ωρα μπορεις.

πι.ες δεν υπαρχει μια σωστη απαντηση,υπαρχει ομως μια λαθος απαντηση, που δεν ειναι τελικα και τοσο αυτονοητη.

 Τυχαια επισης να αναφερω οτι φτυσιμο στο προσωπο,μαλλιοτραβηγμα ,απειλες,
μπουνιδια,κλωτσιδια,και αγωνες για το ποιος θα πει τις πιο πολλες βρισιες συναντωνται σε χρυσαυγιτικους κυκλους και θα επρεπε να αποφευγονται απο ενηλικους με βασικο δεικτη νοημοσυνης.  Επισης ειτε το πιστευετε μερικοι μερικοι,ειτε οχι, οι μεταναστες εχουν το δικαιωμα να ταξιδευουν και -κρατησου "φιλε"- να καθονται απεναντι ή στο ιδιο βαγωνι με εσενα.Επισης ολοι ειμαστε σε αυτο το τρενο για τον ιδιο ακριβως λογο με σενα : θελουμε να παμε καπου με οσο το δυνατον λιγοτερα χρηματα.Αμα δε σου αρεσει η κατασταση,ταξιδεψε με πρωινο τρενο,και ακομα καλυτερα κλεισε και πρωτη θεση να χεις την ησυχια σου.Βασικα γιατι δεν αγοραζεις ολο το τρενο ωστε να μην ερχεσαι καθολου σε επαφη με βρωμερα και τρισαθλια πλασματα οπως ο απλος κοσμακης;

Eτσι για το τελος, παρτε μια εικονα απο μια συνηθισμενη μερα στο μετρο.

Μαντεψτε ποση ορεξη εχουν ολοι αυτοι οι ανθρωποι να ακουσουν ποτε σου εκατσε τελευταια φορα γκομενος,ποσα νευρα εχεις,πως εφαγες το κερατο, ποσες παρανομιες εχει κανει ο αδερφος σου (;) και συγκεκριμενα προς την κυρια στον ηλεκτρικο προς Πειραια την 28η Απριλιου,ολοι ακουσαμε οτι ησασταν για κρασια προηγουμενως με την φιλη σας και φανταζομαι ηδη ειχατε αναλυσει το θεμα ,δεν χρειαζοταν να ακουσουμε και ΟΛΟ το χρονικο του κερατωματος σας ουτε ολες σας τις γνωσεις πανω σε γαμωσταυριδια.


Α και, διαολε ΦΥΓΕΤΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΑΜΩΠΟΡΤΕΣ.
Πρωτα βγαινουν αυτοι που ειναι μεσα, μετα μπαινουν αυτοι που ειναι εξω.