Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

Ο Άγιος Βασίλης άργησε μια μέρα




Φίλες και φίλοι, 25 Δεκέμβρη σήμερα και έρχομαι ωσάν άλλος Άγιος Βασίλης (ο παχουλοκομψός, ο χορτάτος της κοακόλας, όχι η στέκα η δικιά μας) να σας αφήσω ως δώρο άλλο ένα κείμενο γεμάτο ορθογραφικά και συντακτικά λάθη, και να σας φάω τους κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα.. Τελευταίες μέρες του έτους  λοιπόν, και ποια είναι η πιο κατάλληλη ώρα να πιεις 5 λίτρα κρασί κλαίγοντας να κάνεις ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε...Ουχί ουχί φίλοι μην τρομάζετε! Δεν θα μπω σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες της πολυτάραχης προσωπικής μου ζωής αλλά θα κάνω την ανασκόπηση αυτού εδώ του ιστολογίου, που σθεναρά αντιστέκεται στην μόδα του youtube και του ίνσταγκραμ και μετά φυσικά θα καταλήξω στην ζωή μου. Τα τελευταία μου κείμενα όπως βλέπω, έχουν δύο κοινούς βασικούς άξονας: την μίρλα μου για την ζωή (μου) και τις κλασικές συγνώμες και υποσχέσεις πως θα γράφω πιο συχνά. Το πρώτο, θα το αφήσουμε στην άκρη για σήμερα, καθώς δεν είναι απλά άξονας του ιστολογίου ετούτου μα της ζωής μου ολόκληρης και όπως ξέρετε καλύτερα από τον καθένα, δεν αλλάζει ο άνθρωπος. Ξέρετε αυτά τα γεμάτα σοφία αποφθέγματα των πεφωτισμένων και παράλληλα συχωρεμένων που μας δείχνουν τον δρόμο; Ε, αν είχα κάποιο δικό μου θα ήταν κάπως έτσι:

"Δεν έχει σημασία το τι τελικά θα κάνεις, αλλά πόσο θα κλάψεις μέχρι να το κάνεις",

ή

"Το ποτήρι δεν είναι ούτε μισοάδειο, ούτε μισογεμάτο. Είναι ραγισμένο και στάνταρ θα κοπείς"

Ο δεύτερος άξονας , αυτός με τις συγνώμες και τις υποσχέσεις είναι το κλαράκι που βρήκα να πιαστώ ώστε κλασικά να καταλήξω σε κάτι άσχετο. Εδώ και περίπου 2 χρόνια, έχω αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Όχι αυτού του μπλογκ. Την ενεργό δράση γενικότερα. Βλέπω κείμενα να ανεβαίνουν, μπλογκ να κλείνουν, ανθρώπους να προχωράνε, να εξελίσσονται, να φεύγουν, όλα αλλάζουν και εγώ η ίδια, η ίδια ακριβώς σε μια γωνία να παρατηρώ. Και έρχονται μετά οι δύσκολες νύχτες που νοιώθω πεφωτισμένος Πλάτωνας, γράφω ένα κείμενο στο οποίο ο τίτλος, ο πρόλογος, ο επίλογος και δύο βασικά επιχειρήματα είναι η συγνώμη μου για την απουσία μου και μετά γυρνάω και πάλι στην γωνία μου, και περιμένω την επόμενη φορά που το Άγιο πνεύμα θα έρθει για περιορισμένες εμφανίσεις στην πόλη μας. Όχι, όχι στάσου φίλε αναγνώστη, μην το παίρνεις κατάκαρδα. Δεν το κάνω μόνο σε εσένα. το κάνω στους αγαπημένους μου φίλους , στους γονείς μου, σε εμένα την ίδια. Ανοίγω τα μηνύματα τους και δεν τους απαντώ, βρίσκω δικαιολογίες για να απέχω, αποφεύγω να λέω τα νέα μου, δίνω υποσχέσεις που ξέρω πως δεν θα κρατήσω και όλα αυτά χωρίς ενοχές λες και είμαι πολιτικός και θα πληρωθώ γι'αυτό. Μα είμαι στ' αλήθεια ένα άκαρδο κτήνος; Έχω παρατήσει στ' αλήθεια αυτό το μπλογκ; Και αν ναι γιατί μπαίνω, να δω αν έχει μπει κάποιος αυτόν τον μήνα; Γιατί ψάχνω τα σχόλια  (και βλέπω μόνο αυτά τα κακώς μεταφρασμένα και κάπως αστεία από διαδικτυακούς τοκογλύφους);

Θυμάστε κάτι κοινωνικές διαφημίσεις, με παππούδια που μένουν μόνα τους στις γιορτές, περιμένουν το τηλέφωνο να χτυπήσει και γενικά κάνουν ότι μπορούν για να κλάψεις γοερά παραμονές Χριστουγέννων; Χθες πήγα σουπερμάρκετ, και φτάνω στο ταμείο έχοντας στο καλάθι μου, ένα μπούτι κοτόπουλο, ένα μπρόκολο, τέσσερις πατάτες και τρεις μια σοκολάτα. Μπροστά μου μια κυρία που ολοφάνερα ετοιμάζει γιορτινό τραπέζι -εκτός και αν οι ημερήσιες ανάγκες τις οικογένειας είναι εννιά κρέμες γάλακτος-, και αναπόφευκτα, θυμάμαι την δική μου μητέρα που πιστεύει ότι οι ημερήσιες ανάγκες της οικογένεια μας είναι εννιά κρέμες γάλακτος. Τότε ήταν που κατάλαβα πως είμαι ένα από αυτά τα παππούδια, μόνο που εγώ επέλεξα το χριστουγεννιάτικο δείπνο για έναν. Τα κατάφερα λοιπόν. Στο δικό μου χριστουγεννιάτικο δείπνο δεν παρευρίσκεται  κανένας που ξέρει τις επιλογές που έχω κάνει άρα κανένας που να μπορεί να με κρίνει , κανένας που έχει κάποια συμβουλή γιατί αυτός στα νιάτα του..., κανένας που να αγχώνεται για το μέλλον μου, κανένας που μπορεί να με κοιτάξει στα μάτια και να καταλάβει.

κοινωνικό μήνυμα χωρίς παππούδια που κλαίνε φορώντας τα καλά τους και περιμένοντας πάνω από το τηλέφωνο: ΔΕΊΞΤΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΑΣ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΧΟΥΝ ΚΕΡΔΙΣΕΙ. ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ. ΠΙΑΝΕΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΜΕΡΕΣ.


Κάτι οι κοινωνικές διαφημίσεις, κάτι το στολισμένο μπαλκόνι των απέναντι που είναι το προσωπικό μου χριστουγεννιάτικο δέντρο, κάτι τα μπισκότα Παπαδοπούλου που έχω βαφτίσει κουραμπιέδες, δεν μπορώ παρά να θυμηθώ τα Χριστούγεννα στο χωριό με την γαλοπούλα, την πίτα από κολοκύθα και τις πουτίγκες. Εμείς λοιπόν από μικροί, είχαμε σαν οικογενειακή παράδοση να μαζευόμαστε γύρω από το γκι και να λέμε λίγο πρόωρα τα νιου γίαρς ρεζολούσιον μας. Ακολουθώντας τις συνήθειες χρόνων, θα κάνω με την σειρά μου βαρύγδουπες δηλώσεις, που θα βοηθήσουν να μπει η νέα χρονιά με αυτό το απίστευτο αίσθημα της αποτυχίας καθώς προφανώς και δεν θα αλλάξεις μέσα σε μια μέρα. Αυτό που θα ήθελα λοιπόν, είναι πως ακόμα και αν τίποτε δεν αλλάξει, να σας έχω αφηγηθεί τις βαρετά ίδιες μου μέρες κατά την διάρκεια της χρονιάς. Ας είμαι μόνη και αποτυχημένη αλλά με μια χρονιά γεμάτη αναρτήσεις*.


Καλά Χριστούγεννα λοιπόν από εμένα, και πολλές ευχές από την πόλη με τον χειρότερο χριστουγεννιάτικο στολισμό στην Ελλάδα.
































*Σε περίπτωση που το σύμπαν παρ-ακούει, όταν λέω γεμάτη περιπέτειες, δεν εννοώ να σπάσω το πόδι μου πηγαίνοντας σούπερ μάρκετ. Εννοώ να συναντήσω τον Momoa πηγαίνοντας σούπερ μάρκετ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου