χθες το βραδυ σε γνωστο κωλομπαρο της συμπρωτευουσας. Ησουν περιεργος ,μουσατος , καμμενος, και κοιτουσες με ενα πολυ σεξυ βλεμμα το αδειο μπυροποτηρο σου (κυριως).Οι ώμοι σου μου φανηκαν υπεροχοι, ιδανικοι για να κλαψω.Πλησιασα τον μπαρμαν και του ζητησα να σε κερασει ενα σφηνακι μιας και εγω δεν ειχα λεφτα.Με κοιταξε ερωτικα,γελασε, και εφυγε.Δεν με ενοιαξε, γιατι ηταν καραφλος. Ηπια "την δυναμη μου",οτι δηλαδη ειχε απομεινει στο ποτηρι μου και σε πλησιασα κανοντας σεξυ οκταρακια. Πεφτω πανω σου και μου λες "Που πας μωρη μπουλντοζα;".Τοτε κατάλαβα οτι με θες κολαζμενα, αλλα μου το παιζεις δυσκολος για να μην σε περασω για ευκολο.
Καθομαι διπλα σου και αρχιζω να σου λεω ποσο αποτυχημενη ειμαι .Εσυ συγκινηθηκες και μου ειπες οτι με γραφεις στα αρχιδια σου. Εγω εκλαψα λιγο ακομα μηπως με δει ο μπαρμαν και μου δωσει κανα ποτακι . Οταν μου ηρθε αναγουλα με επιασες απο το κεφαλι και με εσπρωξες μακρια για να μην ξερασω πανω σου λεγοντας μου "κοπελα μου, αντε μου στο διαολο.". Ομως εγω γυρισα και αρχισα να τριβομαι στον ωμο σου σαν γατουλα του σεξ.Εσυ μου φωναξες να παρω τις μυξες μου μακρια γιατι αλλιως θα με γαμησεις αναποδα.Ηταν αυτο που περιμενα, οποτε φύσηξα την μυτη μου πολυ δυνατα.
Αν με θυμασαι , και εισαι αναγνωστης αυτου του μπλογκ , περιμενω σχολιο σου.Για να σε αναγνωρισω πες μου τι σου ειπα οταν μου εδωσες την τριτη και τελευταια μπουνια ή που με εφτυσες οταν ηρθες και με βρηκες να ξερναω στην πορτα του μπαρ.
Τοτε που ημανε μικρη ειχα εναν σωρο αλλοκοτες φοβιες, οπως για παραδειγμα οτι ημουν υιοθετημένη, ή οτι οταν οι γονεις μου με αφηναν μονη στο σπιτι, με παρακολουθουσαν απο κρυφες καμερες ή ακομα χειροτερα οτι ισως καποιος να μου χε δωσει ναρκωτικα στο σχολειο και γω δεν το χα καταλαβει και ετσι ισως να ημουν junkie και να μην το ηξερα.Καποια στιγμη δε, ισως να αμόλησα πολυ την καλουμπα γιατι με θυμαμαι να πιστευω οτι ειμαι νεκρη,και κυκλοφορω ως φαντασμα και δεν το χω καταλαβει οποτε και τσιμπιομουν συνεχεια και με εκλαιγα μερα-νυχτα.Τωρα βεβαια που ειμαι δυο μετρα γυναικα, μελλοντικη ανεργη επιστήμων, και wannabe καλλιτεχνης, ξερω οτι αυτες οι φοβιες μου ηταν χαζες και banal καθως τελικα υπηρχαν πολλα παιδακια που ειχαν πιο συνθετες φοβιες απο τον μπαμπουλα και τον μεσημερά οποτε φροντισα να βρω καινουργιες, πιο ενηλικες.
note to self: σταματα να μιλας καρφωνεσαι.
Θυμαμαι λοιπον μια φορα, οτι ειχα ξεμαλλιαστεί με ενα κοριτσακι (πωπω τρελο αλανι η συγγραφευς) και μετα με ειχαν πιασει για καμποσο καιρο ημικρανιες και αφου με εξετασα κατεληξα στο σημπερασμα οτι ο μικρος -ατριχος πλεον- Βενζεβουλ απαντησε στην ηττα του με καταρες. Ετσι απλα λοιπον ειχα προσθεσει αλλη μια κουκκίδα στην λιστα με τις φοβιες μου.Ο φοβος,δε, της καταρας τραυματησε τοσο πολυ την αθωα μου ψυχουλα που ακομα και οταν μεγαλωσα αρκετά η μονη καταρα που μπορουσα να πω ειναι "που να σου φτασει η ψαλιδα στην ριζα" ή "που να μην σου παπαριασουν τα δημητριακα".
Περασαν παλι τα χρονια και αρχισα να καταλαβαινω οτι δεν με ειχε καταραστει ο μικρος μελαχροινός Βενζεβουλ αλλα η μανα φυση καθως αν και ειχα βαθμο μυωπιας
που νικαει αρκετους απο σας, δεν φορουσα τα χαριτωμενα μπατομπουκαλα μου.
Οπως και να χει, οι φοβοι μου και εγω περασαμε στην εφηβεια, οπου τα παιδια ερχονται το ενα κοντα στο αλλο και απο την θεωρία του πελαργου περνανε στην πραξη του συνουσιασμου.Βασικα αυτο το κανουν ολα τα υπολοιπα παιδια γιατι εγω ηρθα πιο κοντα στην γκουλτουρα και την συνουσια με τα βιβλια.
Η γκουλτουρα τωρα θα σας ακουστει μια γαμάτη και πολύ cool επιρροη, που ειναι δηλαδη, αλλα οχι ομως αν ο γκουλντουριαρης ειναι coolος.Και στην περιπτωση μου ο γκουλτουριαρης ειναι κουλος. Δεν ξερω αν το εχετε παρατηρησει αλλα οι καλλιτεχνες εχουν μια πετρια να το πω, μια ανωμαλια να το πω, μια ιδιαιτεροτητα θα το πω,που ακουγεται και πιο ψαγμενο. Ο Φλωμπέρ για παραδειγμα επαιζε με τον μικρο Φλωμπερ πανω απο την Μανταμ Μποβαρί, ο Τενεσί Ουίλιαμς ηταν αλκοολικος -ενταξει στον συγκεκριμενο αυτο ήταν το λιγοτερο- και ο Τσαϊκόφσκι συμφωνα με τις εγγυρες πηγες μου (Σουλάρα) παιδεραστης.Για να καταληξουμε σε ενα συμπερασμα, θα χρησιμοποιησω τα στοιχεια μιας στατιστικης την οποια δημιουργησα πριν απο ακριβως 30 δευτερόλεπτα, η οποια αποδεικνύει οτι το 80% των καλλιτεχνων ειχαν και εχουν καποιο χαρακτηριστικο μη αποδεκτο απο την Κοινωνια.
Καθε φορα λοιπον που διαβαζα ενα εργο, αντι να εστιασω στο δημιουργημα , εκανα zoom στον δημιουργο και οταν επεφτα σε καποιον καταπιεσμενο ομοφυλοφιλο, σε καποιον χαμενο τζογαδωρο, καταθλιπτικο, ημιτρελο με τη βουλα, αλκοολικο, junkie ,εξοριστο , ή κτηνοβατη εκανα tea party .Πως να μην σε μαγεψει η εικονα ατομων καταραμενων και καταδιωγμενων απο την κοινωνια που με το μυαλο τους και μονο την εκαναν να τους προσκυναει αιωνια;
Η καταρα και οι καταραμενοι λοιπον κατέληξαν να ειναι στο μυαλό μου μια εικονα τέλεια -μεσα στην ατελεια της-,μια εικόνα ανθρώπων που δεν χωρουσαν στην εποχη τους ,που δεν μπορουσαν να βρουν την ευτυχια και την γαληνη οπου και να την εψαχναν.Και ξαφνου η ιδεα αυτη αρχισε να με ελκυει και ταυτόχρονα να με τρομάζει -οπως ελκυει και τρομαζει ο θανατος , τον ανθρωπο- γιατι η ιδεα ενος καταραμενου Οδυσσεα που ψαχνει μια ολοκληρη ζωη την Ιθακη του , ακολουθούμενος απο ολα του τα παθη, ειναι ωραια μονο για ταινια του Hollywood . Σε όλα τα υπόλοιπα χωριά του κοσμου που δεν παραγουν ταινιες, αυτους τους ανθρωπους τους αποκαλουν χαμενα κορμια και κακοριζικους.
Μισο λεπτο να σημειωσω και αυτην την λεξη στην μεγαλη λιστα των λεξεων που τρομαζουν.
Ωραια παμε.
Να λοιπον που μεσα σε έξι παραγραφους εκανα την περιληψη της ζωης μου και εφτασα στην 20ή περιφορα μου γυρω απο τον ηλιο.Σημερα,οχι απλα δεν φοβαμαι τις
καταρες αλλα τις κυνηγάω κιολα.Τις ψαχνω και τις βλεπω παντου, και κυριως εκει που οι υπολοιποι βλεπουν σκετο φοβο και ανωμαλια: στις τραβεστι, στους αστεγους, στους κλεφτες, στους εθισμενους, στα τσουλακια, στην ασχημια, σε αυτους που βλεπεις στον δρομο και χαμηλωνεις το βλεμμα γιατι ισως ετσι εξαφανιστεις απο το οπτικο τους πεδιο, και μεχρι να περασουν απο διπλα σου, η καρδια σου χορευει τσαμικο.
Το χειροτερο βεβαια ειναι οτι τις καταρες αυτες δεν τις ψαχνω μονο, αλλα τις ερωτευομαι τοσο δυνατα και αν ανακαλυψω οτι ειναι και αυτες εμπορικες οπως και ολα στην εποχη μας ή τρωτές , κλινομαι και παλι στα βιβλια και τους νεκρους τους δημιουργους που ξερω οτι δεν μπορουν πλεον να με απαγοητευσουν.
Καμια φορα - κυριως οταν κοιταω με την μοναξια μου την βροχη απο το παραθυρο, και μας εχει τελειωσει το αλκοολ-αναρωτιεμαι μηπως ειμαι και γω καταραμενη και θα πλαναμαι μεχρι το τελος μου αναμεσα στην δυστυχια και την ευτυχια, ψαχνοντας να βρω , τις απαντησεις, τις ερωτησεις και τα κλειδια μου.Και φοβαμαι .Και ακομα περισσοτερο φοβαμαι μηπως δεν αφησω πισω μου καποιο δωρο για την βιβλιοθηκη της ανθρωποτητας, και παει τζαμπα η καταρα.
Οπως ολοι ξερουμε, ειμαι ενα ατιθασο επαναστατημενο νιατο, ενα πλασμα ολο ενεργεια που στιβει την πετρα και πινει τους χυμους της με το καλαμακι, μια αιωνια εφηβη, μια ταξιδιαρα ψυχη.Τις μερες που δεν επαναστατω,και δεν διαβαζω βιβλια στα οποια για να βρεις το νοημα πρεπει να ξυσεις τις σελιδες και μετα να τις ποτίσεις με δακρια απελπισιας, ταξιδευω ανα την ελλαδα σαν αλλος Γρηγορης Αρναουτουγλου και μεταφερω τις εμπειριες μου εδω ωστε μια μερα να αλλαξω τον κοσμο και να επιβαλω μειωση των τιμων στα αλκοολουχα.
Κεφαλαιο Πρωτον
Κ.Τ.Ε.Λ
1.Ο χρονος.
Στα λεωφορεια συμβαινει το εξης απιστευτο που παρακαλω να ερευνησει ο Χαρδαβελας: αν και ο χρονος ειναι φαινομενικα ιδιος με αυτον που κανεις με καποιο αλλο μεσο, για καποιο λογο παραξενο, προλαβαινεις να ακουσεις ΟΛΑ τα τραγουδια στο ipod, να διαβασεις ενα βιβλιο που δεν σου αρεσε, το περιοδικο του διπλανου σου, και ολα τα εισερχομενα σου, να τελειωσεις τα μηνυματα του whats up και να σκεφτεις ολους σου τους πρωην.Δεν ξερω τι στο πεος γινεται.Σταματαει ο χρονος;Σταματαει το ρολοι μου; Χανομαστε σε καποια διασταση; Ο οδηγος μας παει απο το Τριγωνο των Βερμουδων; ΟΧΙ; Τοτε γιατι το ταξιδι κραταει μια αιωνιοτητα και μια ωρα παραπανω απο το κανονικο;
2.Η θεση.
Η θεση αγαπημενε αναγνωστη ειναι μια αλλη πολυ πονεμενη ιστορια.Καταρχην οι αριθμοι των θεσεων δεν ειναι ποτε σε καποιο σταθερο σημειο.Στο ενα λεωφορειο θα ειναι πανω στο καθισμα του μπροστινου, στο αλλο πανω στο μπρατσο της θεσης,στο παραλο κατω απο το καθισμα.Οταν με το καλο βρεις την σωστη θεση, και πας να επαναπαυτείς στις δαφνες σου,ερχεται και ο διπλανος σου που πιθανον στην συνεχεια να κανει τηλεφωνικο σεξ, να μιλαει 4 ωρες με το αγορι της, ή η μονη προσπαθεια επικοινωνιας του μαζι σου να ειναι ενα "μπουργκκ" οταν του μαγκωσεις κατα λαθος το μπουφαν.Ενταξει υπαρχει και η μια πιθανοτητα να κατσεις διπλα σε καποιον φυσιολογικο και κοινωνικο ανθρωπο που δεν θα μυριζει κουνουπιδι.Ισως βεβαια απο την αλλη, να καθησεις μονος σου.Ναι μην χαιρεσαι γιατι πιθανοτατα μολις βολευτεις και ζεστανεις καλα και τα δυο καθισματα, τοτε θα ερθεις ο προαναφερθεν διπλανος και θα απαιτησει να παρει και το καθισμα διπλα στον παραθυρο.
3.Η σταση.
Οταν η διαδρομη ειναι μεγαλη, παντα υπαρχει μια σταση.Αγαπητε αναγνωστη, μην νομιζεις πως αυτο γινεται για να μην τετραγωνιστει ο στρογγυλος κωλαρακος σου, γινεται κυριως για να κατουρήσει ο οδηγος, και να σου κλεψει τα λεφτα η καθε βλαχα.Βασικα ισως να γινεται για να μην κατουρισεις τα καθισματα. Οπως και να χει,η σταση φιλτατε γινεται συνηθως σε ενα βλαχικο ταβερνοκαφεφαστφουντψαροπαντοπωλειο που τυχαια χρεωνει ενα τοστ ζαμπον τυρι 3 ευρω.Προσοχη, τα εν λογω φαγαδικα ειναι αμειλικτα, ισως να σου χρεωσουν τις γοπες που πεταξες στα τασακια τους ή τις ανασες που πηρες στο μαγαζι τους.Δεν θα ξεχασω ποτε ενα τετοιο ανθρωπιστικου χαρακτήρα καταστημα καπου στην Λαμια που ειχε μια τυπισσα στους τουαλετες που σου δινε χαρτι για να σκουπισεις τα χερια σου,και διπλα ειχε δισκακι για TIPS.Αν πιαστεις κοτσος φιλτατε αναγνωστη και παρεις ενα κρουασαν που σου το χρεωσαν 2 ευρω, προτείνω να πας στην τουαλετα να κατουρισεις εξω, και να κλεψεις φευγοντας και το κωλοχαρτο.ΚΑΙ ΤΑ ΤΙΡS.
4.Ο υπνος.
Θα σου φανει απιστευτο αυτο που θα σου πω, μιας και οι θεσεις στα λεωφορεια ειναι βελουδινες, με ενσωματομενο ατομικο μαξιλαρακι, και κουβερτουλα,αλλα, ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΒΟΛΕΥΤΕΙΣ.Και μαντεψε τι σημαινει αυτο: ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙΣ.Το πιθανοτερο ειναι οτι ολο το υπολοιπο λεωφορειο θα κοιμαται επιδεικτικά (ροχαλητα,ποδια πεταμενα,) και εσυ θα μετρας τα δεντρα που περνάτε.Αν τυχον καταφερεις και κοιμηθεις, να ξερεις οτι ειστε 10 λεπτα μακρυά απο την προαναφερθείσα σταση, οτι ο μπροστινος σου εχει το κινητο του στο (πολυ) δυνατο και οτι ο οδηγος θα βαλει στο φουλ καψουροτραγουδα.Αν τυχον και καταφερεις και κοιμηθεις παρολαυτα για πολυ ωρα, να ξερεις οτι το στομα σου ειναι ανοιχτό,σου τρεχουν σαλακια και αυριο θα εισαι στο youtube.
5.Η μουσικη
Η μουσικη ειναι παντα οπως Δ Ε Ν την θελεις. Ρε παιδι μου αν για παραδειγμα θες να κοιμηθεις ο οδηγος θα μετατρεψει το λεωφορειο σε greek hot μπουζουκοπιστα ωστε να χορευουν τζιφτετελι οι δυο γκομενες που χει σταμπαρει στα πρωτα καθισματα. Αν γουσταρεις μουσικη, σιγουρα ο οδηγος θα αρέσκεται να ακουει το θορυβο της μηχανης.μονο.Επισης αν γουσταρεις να ακουσεις μουσικη της αρεσκειας σου, ο οδηγος σιγουρα θα βαλει καμμενα καψουροτραγουδα τα οποια εχουν ξεχασει μεχρι και οι μαναδες αυτων που τα τραγουδησαν. Και ξερετε οτι η ελληνιδα μανα ΔΕΝ ξεχνα
Φιλτατε αναγνωστη,τελος, αν προκειται να κανεις μεγαλη διαδρομη με τα greek ΚΤΕΛ μην ξεχασεις να πας στην ωρα σου, γιατι ολως περιεργως τα ΚΤΕΛ παιζει να ειναι ο μοναδικος οργανισμος στην ελλαδα που τηρει τα δρομολογια του,και αυτο ειναι ενα μαθημα που πηρα πολυ προσφατα.
Πήρα σήμερα το σημειωματάριο, το μικρό, αυτό που σημειώνω ιδέες όταν το ‘χω μπροστά μου, και πριν τις πάρει για πάντα μακριά το πρόωρο alzheimer’s (έτσι ονομάζω τη μόνιμη τρικυμία στη θάλασσα του μυαλού μου), και σαν άλλος Doctor Frankenstein θα προσπαθήσω με αυτά τα κομμάτια να φτιάξω ένα “τέρας”. Το αν θα έχει λογοτεχνική ψυχή δε το εγγυόμαι, το μόνο που μπορώ να διαβεβαιώσω είναι πως θα βρωμάει αλκοόλ και θάνατο.
“H βαρβαρότητα θα ανακοινωθεί ψιθυριστά, την ώρα που εμείς θα ουρλιάζουμε κοινοτυπίες”. Τις μεγαλύτερες αλήθειες δε θα τις βρει κανείς στα βιβλία, στους τοίχους θα τις βρει, οι τοίχοι είναι το εργαλείο του άνεργου, ο καμβάς του απελπισμένου, το όπλο του κατατρεγμένου να ακουστεί, να νιώσει ότι η φωνή του υπάρχει, και ότι είναι τόσο δυνατή που θα τη δουν κάποιοι, αφού κανείς πια δε μπορεί να την ακούσει.
Σήμερα, που οι εφιάλτες αμπαλάρoνται με ωραία, γιορτινή συσκευασία και πωλούνται σα λαχταριστά, σπαρταριστά, γιορτινά όνειρα. Ας βάλουμε φωτιά λοιπόν σ’ αυτούς τους φανταχτερούς εφιάλτες, φωτιά από τις μεγάλες νίκες του παρελθόντος, από τους δικούς μας Προμηθέες, τρίψτε τα χέρια σας, ακονίστε τις ματιές σας, κάθε σπίθα είναι πολύτιμη για να γίνει η πυρκαγιά που θα μας λυτρώσει όλους.
Παράξενος μήνας ο Δεκέμβρης. Μπαίνει ο χειμώνας με τα αρώματα του, αλλά εγώ μετράω νεκρούς, και θυμάμαι φωτιές. Νεκροί δικοί μου και νεκροί “δικοί μου”, εκεί στη γωνία τώρα και πουθενά, στη γωνιά τώρα και πάντα, στην οδό Αλέξη Γρηγορόπουλου, σ’ έναν επαρχιακό δρόμο, ή σ’ ένα σπίτι. Σ’ ένα σπίτι σκοτεινό, ακατοίκητο, από αυτά που βλέπουμε περπατώντας το χειμώνα, ή περνώντας με το ταξί κάποιο βροχερό βράδυ. Και ξέρεις, θυμάσαι κοιτώντας το, πως η αξιοπρέπεια δεν εξαγοράζεται και πως ποτέ δε θα μας έχουν ολόκληρους αν εμείς δε το θελήσουμε. Κι από την άλλη, φωτιές. Η φωτιά του καστανά, η φωτιά στο τζάκι, και η άλλη στους κάδους, στους δρόμους, στο δέντρο και στη φάτνη, ανακοινώνοντας ματαιώσεις γιορτών στις πόλεις των σκυθρωπών ανθρώπων μιας και δε γίνεται να προχωράει ο χρόνος, ο πραγματικός χρόνος, όταν οι ζωές μας ματαιώνονται καθημερινά. Φωτιές για να ξεπαγώσουν και να “τρέξουν” τα όνειρα. Στη σκέψη μας, στο κορμί μας. Έστω και για λίγο.
Για άλλους είναι γεννήσεις και χαρές για μένα είναι θάνατος και φωτιές, και ανάγκη για οξυγόνο, και καθάριο αέρα. Κάθε Δεκέμβρη λοιπόν θα θυμάμαι αυτό που έγραψε ένας φίλος και θα γίνομαι αυτό που με προέτρεψε, “το τέρας στη γιορτή τους”, και κάθε χρόνο ξανά, μέχρι την τελική νίκη, γιατί ακόμα κι αν είσαι ο Δρ. Frankenstein, αν δε δώσεις κομμάτι απ’ την ψυχή σου το τέρας δε θα ξυπνήσει ποτέ, και μεις θα περνάμε τους Δεκέμβρηδες μας κάνοντας μνημόσυνα, μέσα μας, και έξω στους δρόμους.
Καλώς ήρθες μπάσταρδε…
.
*Ο Δημήτρης Γκιούλος γεννήθηκε το 1984. Είναι (ακόμα) φοιτητής στο Μαθηματικό Πατρών, και έχει ασχοληθεί κατά καιρούς με πολλά πράγματα. Πρόσφατα εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο - συλλογή διηγημάτων με τίτλο: “Δι άρλεκιν πάροντι και άλλες καταστάσεις” από τις εκδόσεις Χαραμάδα, ενώ ετοιμάζεται και για ακόμα ένα. Έχει γράψει κατά καιρούς σε διαδικτυακό και έντυπο τύπο, ενώ αγαπάει και τη φωτογραφία. Ελπίζει ακόμα.
Ειναι καλοκαιρι αγαπητοι μου αναγνωστες, και βρισκεστε σε εξωτικη παραλια ελληνικου νησιου, με οσα γραμματα θελετε. Ο ηλιος καιει αλλα εσεις
- προσοχη ακολουθει κοινωνικο μηνυμα-
δεν φοβαστε γιατι εχετε παστωθει με αντηλιακo και ειστε ετοιμoi για τηγανισμα. Γυρω σας κυκλοφορουν πλαζματα τα οποια μπανιζετε κατω απο τα ολοπροσωπα γυαλιά ηλιου σας και σας κανουν να πιστευετε στην υπαρξη καποιας ανωτερης δυναμης η οποία και τα δημιουργησε.Ατιμουλικα.
Εσεις τωρα , λογικα, οπως και εγω θα ειστε θαμμενοι κατω απο πολλα στρωματα ρουχων και πιθανοτατα θα αναρωτιεστε τι μαλακιες , υπεροχα λογια ειναι αυτα που σας λεω αλλα εγω οχι μονο συνεχιζω στην ιδια εποχη, αλλα κανω την ουτοπικη αυτη εικονα, πιο ρεαλιστικη.Η υπεροχη λοιπον ,χρυση αμμος της παραλιας αυτης, σας εχει μπει στο κωλι και στα νυχια και σας κανει να βριζετε την ωρα που γεννηθηκατε, την ωρα και την στιγμη,τον θεο σας, τον θεο τους , το βυζι της πεταλουδας και λοιπα στα οποια δεν αναφερθω γιατι ντλεπομαι.Στα δεξια σας, υπαρχουν γλυκύτατα παιδακια που ουρλιαζουν στουμπωμενα με κεφτεδακια της μαμας , και το χειροτερο ειναι οτι ακριβως διπλα σας καποιος ακουει Vegas.
Ενω λοιπόν εχετε πιασει την χρυση αμμο και σκεφτεστε με ηδονη να του/της την χωσετε σε οποια ωπη εχει το απολλωνιο κορμετο του/της, απο την θαλασσα βγαινει ενας ωραιοτατος πινγκουνος,ο οποιος κοιταει γυρω του σαν χαμενος και σιγουρα δεν ειναι επειδη αυτος φοραει επισημο ενδυμα ενω εσεις ειστε με τα μαγιά.*
Αυτος ο πιγκουινος κυριες και κυριοι ειναι η φιλη μου η Σουλα.
Μολις με ειδοποιησαν απο το κοντρολ οτι εσυ που διαβαζεις αυτην την στιγμη αυτην την λεξη,δεν καταλαβες rien, οποτε θα πρεπει να ξανατυλιξω το κουβαρι και να το πιασω απο την αρχη άνευ πιγκουινου αυτη τη φορα.
Ειναι Σαββατο βραδυ, ημερα δηλαδη που ΠΡΕΠΕΙ να βγεις εξω και ΠΡΕΠΕΙ να διασκεδασεις γιατι, ε, γιατι ειναι Σαββατο.Σε αυτο το παραδειγμα, βρισκομαστε σε ενα κλαμπ, οπου τα νιατα λυκνιζουν τα κορμια τους, τσουγκρίζουν τα ποτηρια τους ανα 3 δευτερολεπτα, και αν εχουν Αφροδιτη στον Αιγόκερο ,ανταλλασουν σωματικα υγρα με αγνωστους.Ας αφήσουμε ομως τα πλαζματα αυτα στην ευτυχια τους και ας ζουμαρουμε στο βαθος, σε μια γωνια οπου καθεται μονη της η φιλη μου η Σουλα και σκεφτεται αν θα πρεπει να σκοτωσει ολους τους αλλους ή μονο τον εαυτο της.
Ετσι για να σπασω τα νευρα του Hussar θα βαλω σε αλλη μια τεραστια περιττη παραγραφο, ενα ακομη παραδειγμα για να σιγουρευτώ οτι το sms μου βρηκε παραληπτη.Μεταφερομαστε λοιπον με τροπο μαγικο σε μια καφετερια απο αυτην που συχναζουν οι νεανίες και πινουν περιεργα ξενοφερτα ροφηματα .Ειναι λοιπον μια κοριτσοπαρεα μπροστα μας,που συζηταει ξερετε,αυτα τα θεματα τα γυναικεία : ποιες ειναι οι τασεις της μοδας φετος, αν θας μας φορολογισουν τις βασιλοπιτες, ποσο ειναι το πουλι του Τακη..Καπου εκει πεταγεται μια κορασιδα και λεει ποσο γουαου, γαμαουα, μεγκαλισιους και ξανα γουάου ηταν χθες το βραδυ, και πως αρχισε να πιστευει ξανα στο σημειο G .Ολες ενθουσιαζονται και αρχιζουν να της δινουν συγχαρικια, ολες εκτος απο την φιλη μου την Σουλα.
Και δεν ειναι οτι δεν την αγαπαει οσο οι αλλες.
Η φιλη μου η Σουλα μετα απο πολυ συζητηση με τον εαυτο της καταλαβε οτι δεν φταινε ολοι οι υπολοιποι που αυτη νιωθει πως δεν ειναι ο κοσμος της αυτος ναννανανανα , δεν φταιει καν η ζωη της, το συμπαν που σφυριζει κινεζικα ή εγω που δεν σηκωνω τα τηλεφωνα οταν με παιρνει. Ετσι λοιπον η Σουλαρα, επηρεασμενη απο την μπλογκαρα μου- προφανως -κατεληξε στο εξης συμπερασμα:
Η Ζωη ειναι σαν το νερο που βαζεις στην κατσαρολα και περιμενεις να βρασει.Οσο το κοιτας τοσο δεν βραζει.Οσο δεν βραζει,τοσο σκεφτεσαι, και οσο χανεσαι στις σκεψεις σου,τοσο δεν βλεπεις τις υπεροχες αυτες φουσκαλες που χορευουν μεσα του.
Αν το δικο σας νερο δεν βραζει,τι κανετε;
Mrs Soula, Lettuce's friend
*Μαγια=πληθυντικος του μαγιό ασχετοι.Κανεις δεν ξερει γαλλικα;
Αναγνωστες και αναγνωστριες του σοβαρου ετουτου μπλογκ θελω να μου δειξετε για μια ακομη φορα προσοχη, αγαπη και στοργη και να απαντησετε με το χερι στο στηθος στην πολυ σοβαρη ερωτηση του παρακατω τεστ.
Η ειλικρινή σας απάντηση θα καθορίσει το φιλότιμο σας και το χαμογελο στα χειλη μου.
Το τεστ περιέχει μια τυχαία, εντελώς φανταστική περίσταση όπου ΕΣΥ αγαπητε αγανακτισμενε , κουρεμενε και ξεβρακωτε πολιτη καλείσαι να πάρεις μια απόφαση! Θυμήσου ότι η απάντηση σου πρέπει να είναι ειλικρινής αλλιως ο υπολογιστης σου θα λαβει αυτοματα εντολη να σε ψικασει με πιπερι στο στομα εκει που θα χαλβιαδιαζεις το γκομενακι στον προσωποπαπυρο.
Διάβασε λοιπον, τα παρακάτω και δώσε ιδιαίτερη σημασία σε κάθε γραμμή,κομμα και θαυμαστικο!
Η ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ
Είσαι στην προβλήτα του Πειραιά। Γύρω σου κυριαρχεί το χάος, που προκάλεσαν ακραία καιρικά φαινόμενα। Είναι μια καταστροφή βιβλικών διαστάσεων,να φανταστεις ο αερας σου τραβαει το σκαλπ και η βροχη σου κανει μελανιες। Είσαι φωτορεπορτερ, που δουλεύει για μία πολύ μεγάλη εφημερίδα -ξερεις απο αυτες τις πουλημενες- και είσαι παγιδευμένος μέσα στην μέση αυτής της καταστροφής!.
Η κατάσταση είναι φοβερή! Προσπαθείς να τραβήξεις φωτογραφίες που θα καθορίσουν την καριέρα σου। Σπίτια καταστρέφονται, άνθρωποι ουρλιάζουν, άλλοι εξαφανίζονται κάτω από τα νερά! Η φύση τα καταστρέφει όλαι!Καπου εδω θα αναρωτιεσαι γιατι με τετοια καταιγιδα δεν εκατσες σπιτι να κλωτσησεις τα αυγα σου, και βασικα γιατι πηγες στην προβλητα του Πειραια και οχι για παραδειγμα στο θησειο για καφε, και ακομα πιο βασικα γιατι δεν τα εχεις ακομη πανω σου με τετοια καταστροφη.Η εξηγηση ειναι πολυ απλη αγαπητε αναγνωστη και πιανει μονο δυο λεξεις : ποιητικη αδεια।
ΤΟ ΤΕΣΤ
Ξαφνικά βλέπεις έναν άνθρωπο μέσα στο νερό! Παλεύει για τη ζωή του προσπαθώντας να μη τον καταπιούν τα κύματα!Πλησιάζεις... και σου μοιάζει οικείος! Ξαφνικά καταλαβαίνεις ποιος είναι!Είναι ο Γιωργάκης Παπανδρέου γνωστος και ως ΓΑΠ,αρχιδι,μαλακας,πουστης,παπαρι και λοιπα!.Την ίδια στιγμή βλέπεις τεράστια κύματα να κατευθύνονται καταπάνω του έτοιμα να τον πνίξουν!
Έχεις 2 επιλογές:
1) Μπορείς να σώσεις την ζωή του Γιώργου Παπανδρέου να γινεις ηρωας και να χεις μια ρεζερβε θεση στον παραδεισο, ή
2) Να τραβήξεις μια δραματική φωτογραφία που αναπαριστά τον θάνατο ενός από τους πιο αμφιλεγόμενους πρωθυπουργούς της Ελλάδος και γνωστό στην Ευρώπη, για το «δόσιμο-εκχώρηση» της πατρίδας του στο ΔΝΤ !
Η ΕΡΩΤΗΣΗ:
Εδώ είναι η ερώτηση που σε κρινει και σε παρακαλώ απάντησε ειλικρινά:
α) Θα επιλέξεις έγχρωμο φιλμ με υψηλή αντίθεση, ή
β) θα πας για την κλασική απλότητα του ασπρόμαυρου;
Ολες αυτες τις μερες που εσεις φτιάχνατε φανουρόπιτες, τηλεφωνούσατε σε μέντιουμ σε ντέντεκτιβ ,στην γλυκιά μου την Νικολουλη,και σηκώνατε πετρες να δειτε που ειμαι χαμενη, εγω αγαπητοι μου αναγνωστες ωσαν άλλο junkie, ζητούσα απο δω και απο κει λιγα λεπτα ιντερνετικης ηδονης, ενω έφτασα στο σημειο, να ξεπεσω στα υπουλα free wifi καφετεριων, απαντωντας στα χιλιαδες σχολια σας ,δίπλα απο φανατισμένους μπαοκτζηδες που κουνούσαν τα κασκόλ τους μπροστα και κυριως πανω στην μουρη μου και παιδακια που ανεβασαν τον Ηρωδη κατα πολυ, στα πρασινογαλαζα ματια μου.
Οπως ολοι ξερετε, χωρις ιντερνέτ , η ζωη ειναι πιο ελευθερη, πιο δημιουργικη, πιο ξέγνοιαστη, και οι μερες πιο μεγαλες και περιπετειώδεις. Έπρεπε λοιπον να βρω μια νεα εθιστική ασχολια που θα φυλακιζε τις μερες και τις νυχτες μου.Καπως ετσι μπηκε στην ζωη μου το ασσοδυο. Πολλοί απο εσας θα βιαστειτε να με κατηγορησετε οτι ειμαι ηλίθια και οτι δεν ξερω να παιζω ταβλι και οτι στο down down of the writting το ασσοδυο ΔΕΝ ειναι ταβλι.Αγαπητοι εσεις, που η φατσα σας στραβωσε μολις φτασατε στην λεξη ασσοδυο, λες και σας κατουρησε περιστερι , καιρος να μαθετε οτι και το ασσοδυο ΣΤΟ ΤΆΒΛΙ ΠΑΙΖΕΤΑΙ. Σιγουρα τωρα καποιος αλλος , που πιθανοτατα μενει στο γνωστο νησι με τα 5 γραμματα, θα πεταχτει και θα πει
Μεταξυ μας ετσι, Χεστηκα αγαπητέ κρητικιε. Εγω θελω απλα να διασκεδασω χωρις να σκεφτω.Αν ηθελα να σκεφτω παιζοντας, θα επαιζα σκακι, ή "ονομα ζωο ή πραγμα".
Πηγαινε τωρα να μαζεψεις τυρακια στο τριβιαλ περσουτ.
Εγω που λετε στα πρωτα 100 παιχνιδια που επαιξα, εχασα περιπου στα 98, και μην φανταστείτε οτι εχασα ετσι στο τσακ για να χω να κλαιγομαι.Mε διπλο και τριπλο με παίρνανε αγαπητοι αναγνωστες, ετσι για να νιωσω πολυ πιο βαθια μεσα μου ,
την ηττα. Εγω ομως ειμαι απο βουνο και εχω συνηθισει τα χιονια. Κατάπινα την ήττα μου και παρηγορουσα τον εαυτο μου λεγοντας μου
"Οποιος χανει στo ταβλι κερδιζει την Aγαπη"
Και τοτε εγινε το μοιραιο. Η αγαπη προφανεστατα με ακουσε να λεω οτι την κερδιζω και γυρισε η πορνη και μου δωσε ενα χαστουκι , που μου βγηκε ενα σφραγισμα απο το ρουθουνι και ενας φρονιμητης απο το αυτι..Απο κεινη την ριμαδα την μερα, μπορει να εμεινα ασφραγιστη και αταχτη αλλα τουλαχιστον κεριζω πλεον στο ταβλι.
Ας γυρισω ομως στην εποχη προ χαστουκιου, που θεωρουσα προσωπικη νικη το να μαζεψω εστω και ενα πούλι.Μια απο κεινες τις προαναφερθείσες 98 φορες εκεινης της μαυρης περιοδου, σταθηκε και η αφορμη για τουτο δω το κειμενακι.Η παρτενερ μου θυμαμαι, με εχει φαει -ξανα-, και της ειχαν μεινει μονο τρια πούλια για να με παρει τριπλο για μια ακομα φορα .Εγω εριξα τα ζαρια με τα τρεμαμενα μου χερια, κανοντας παραλληλα μια μικρη επικληση στον Βουδα αλλα και παλι εφερα 8 και 9 επιβεβαιωντας ετσι την ηττα μου .Εκεινες τις δυσκολες στιγμες , επειδη δεν αντεχα να βλεπω τα βηματα της φιλης μου προς την νικη, αρχισα να σκέφτομαι εμένα , την ζωή ,του Βουδα, και πιο συγκεκριμένα οτι ετσι ακριβως ειναι το μελλον μου, σου, μας , και των υπολοιπων αντωνυμιων.
-Η Κρυμμενη φιλοσοφια-
Μεσα στην σφαιρα της φαντασιας μου, ορισα την πολιτικη ζωη αυτου του τοπου ως εξης: Εστω λοιπον οτι εγω και η Τροικα παιζουμε ενα ασσοδυακι ετσι χαλαρα, παρεα με κατι φραπογαλα .Εγω λοιπον εχω τα άσπρα πούλια και η Τροικα τα μαυρα πούλια . Η αντίπαλος μου, εχει δωσει στον φίλο μου τον Γιωργακι ενα πούλι απο νωρις ωστε να μην της χαλασει το παιχνιδι, οποτε παιζω τελειως μονη. Ολα καλα στην αρχη, αφου μπαινω δυναμικα στο παιχνιδι αλλα να που κανω το λαθος και αφηνω μερικα απο τα πουλια μου ακαλυπτα και μου τα τρωει η πορνη. Καπως ετσι βρεθηκα να περιμενω στην απ'εξω το ποτε θα μπω ξανα στο παιχνιδι . Ριχνω βαριεστημενα τα ζαρια αλλα ποτε δεν μου τυχαινουν διπλες, ετσι το μονο που κανω ειναι να κοιταζω την Τροικα να φερνει διπλες και να με κερδιζει, -παιζοντας ουσιαστικα μονη της-..Οταν απεχει τρεις ζαριες απο την νικη , εγω τσατιζομαι που δεν μπορω να κανω τιποτα αλλο παρα να ελπιζω στην τυχη μου και ετσι ριχνω πιο δυνατα και εκνευρισμενα τα ζαρια αλλα και παλι τιποτα.Η πιεση μου εχει ανεβει στην ριζα αλλα το μονο που κανω πλεον ειναι να ελπιζω οτι η πορνη η τυχη θα μου φερει διπλες την τελευταια στιγμη και , και ..
Και ετσι χανω.
Υ.Γ The exiled Hussar δωρακι για σενα επειδη εφτασες ως εδω.
